Güler Uğurlu Altınel
@GLRR
15 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kendini Gerçekleştirmenin ve Hayatla Bir Olmanın Yolculuğu
Bazı kitaplar vardır ki sadece bir hikâye anlatmaz, aynı zamanda okuyucusuna hayatın en derin gerçeklerini hatırlatır. Can Borcu da tam olarak böyle bir eser. Sadece yaşanmışlıkları değil, varoluşun
Ruhuna esen tatlı bir rüzgar
“Kanatların Var Ruhunda” öyle bir kitap ki, insanın ruhuna esen tatlı bir rüzgar gibi dokunuyor. Nil Karaibrahimgil, yaşamı olduğu gibi kabul eden, basit detaylarda büyük mutluluklar bulan o içten bakışını her kelimesine işliyor. Hayata dair ince bir mizahla yoğrulmuş düşünceleri, bir dostla edilen derin bir sohbete benziyor.
Kitap, ‘yeterince iyi olmanın’ huzurunu hissettirirken, insanı kendi kanatlarına bakmaya, kendi iç yolculuğuna çıkmaya teşvik ediyor. Sanki her sayfada ruhuna bir meltem esiyor, seni hafifletiyor ve “Hayat güzel, sen yeterince güçlüsün” diye fısıldıyor. Nil’in şarkılarındaki o samimi ve coşkulu enerji, burada cümlelerin arasında kanat çırpıyor.
Bu kitap, yaşamı daha yavaş ve derin bir şekilde deneyimlemek isteyen herkese bir davetiye gibi. Çünkü, kanatların var ruhunda, ve uçmak düşündüğünden çok daha kolay…
İşte size kitabın ruhunu güzelce yansıtan birkaç alıntı;
“Kanatların var ruhunda, ama uçmak için önce düşmekten korkmamayı öğrenmelisin.”
“Hayatta hep bir şeyleri eksik sanırız, ama belki de eksik sandığımız şey, bir şeylerin fazla olmasındandır.”
“Mutluluk, onu bulunca değil, ona yolculuk ederken yaşanır.”
“Kendine inanmaktan vazgeçtiğin an, dışarının gürültüsü içerinin sessizliğini boğar.”
“Hataların seni durdurmasın. Onlar sadece farklı uçuş yollarını gösteren işaretlerdir.”
İnsan olalım
Yine harika bir kitap. Bu yazarla ilk olarak “Gece Yarısı Kütüphanesi” ile tanıştım. Seçmediklerimi yaşasaydım ne olurdu diye düşünürken o kütüphaneye girdim. Dedim ben yazsam bu kadar olurdu. Şimdi de başka dünyalardaki hayatları düşünüp insanlığın garip davranışlarını yargılarken bu kitabın içinde buldum kendimi. Bir uzaylının gözünden insanları anlamaya çalışmak ve anlayamamak sonra da yavaş yavaş insan olup o garipsediklerinin hepsini yapmaya başlamak... Zaten biziz işte. Yadırgarız, tuhaf buluruz, sonra da Yaşar ve hak veririz. Ben bu kitabı insansı duygularımızın aslında ne kadar insansı :) olduğunu anlamak isteyen herkese tavsiye ediyorum... Hadi okuyup hep birlikte insan olalım, aşık olalım, sevelim ve insan olmayı tercih edelim...
Aşk hep çekicidir, hep cezbedicidir, hep te cesaret vericidir. Kim istemez, kim özlemez bu duyguyu... Ama işte dozu hiç ayarlanamıyor ki...Peki ya Mevlana, ya Şems, ya Konya.. Her biri nasıl da farklı yaşamış aşk acısını.
Çok etkilendim ben bu kitaptan. Kendimi de çok sorguladım okurken. Eminim herkes hayatında aynı hataları yapıyor, hep suçlayacak birilerini buluyor. Ama asıl mesele kendi içimize bakmak, sebebi kendimizde bulmak. O zaman çözülüyor her şey.
