Çocukken 60-70 yaşındaki insanları ölümü bekleyen bir grup yaşlı olarak görürdü. Şimdi neredeyse o yaş lardaydı ve 20 yaşındayken ölüm ne kadar uzağındaysa şimdi de aynı mesafede duruyordu. Yaşlandıkça ölüm gerçeğini ka-bullenmesi gerekirdi ama asla yaşlı hissetmiyordu. Evet bede-ni eskisi kadar güçlü değildi, daha sık yoruluyordu ama zihni tıpkı gençliğindeki gibi berraktı. Düşünceleri, fikirleri ve hayal gücü zerre yaşlanmamıştı.