Namaz, özellikle son zamanlarda beni epey rahatlatıyor. İnsanlardan alamadığım, hissedemediğim anlaşılma duygusunu konuşmuyor olsam da namaz kılarken hissediyorum. Öyle ki bazen çok duygulanıyorum, gözlerim doluyor. Her şey birbirine girmiş ve hayattan beklentilerimi kesmiş olduğum bir dönemde beni rahatlatan bir mola, bir terapi gibi. Çok derin, pis, karman çorman bir havuzdan başımı çıkarıp soluklanıyorum sanki. Ve kendi zihnimde boğulmamı engelleyen en büyük etkenlerden biri de bu.