Gam
@Gam123
Okumaya geç ancak azimle başlamış biri
Psikolojik Danışman/Psikoterapist
PDR
52 kütüphaneci puanı
173 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
‘Sokaktaki insanların, komşuların, eldiven sattığı müşterilerin onun yanında öne sürdüğü bu iddiaları duyduğunda, Eliza duymamış gibi falan yapmıyor. Olduğu yerde duruyor. Dedikodu yapan kişinin gözlerine bakıyor (bakışıyla insanları alt edebilen biri: Bunu biliyor; abisinin sıkça söylediği bir şey bu; göz renginin saflığıyla, gözlerini kocaman açıp irislerini olduğu gibi ortaya çıkarabilmesiyle ilgili bir şey olduğunu söylüyor abisi). Eliza henüz on üç yaşında ama yaşına göre uzun bir kız. Gözlerini hiç kaçırmadan bakarak sonunda karşısındakinin kaçırmasını, cesaretinden, sessiz şiddetinden ürkerek süklüm püklüm çekip gitmesini sağlayabiliyor. Sessizliğin büyük bir güç olabileceğini öğrenmiş.’
Reklam
8/10
13 günde okudu
·Okunma: 01 Mart 2026 01:23
·2026 8. kitabı
İnsanların otoriteden bu kadar korkmasına şaşırıyorum ama daha da hayret verici olan şey kolayca yalanlara inanıvermeleri. Onlara sorsan hiçbir gazeteye güvenilmez. Ama orada yazan her şeye de inanırlar. Tabii gazeteler pislikle dolu, yalanla dolu. Sürekli hükümetlerin koltuğunun altına sığınmaya çalışan gazeteciler, yöneticiler, ülkedeki duruma göre tavır almakta usta oldukları için ve şu anda rüzgârlar ülkenin aydınlık kesimlerini süpürmek üzere estiği için durmadan iftiralar yayımlıyorlar…Ne yazık ki en yakın çevremizi bile kaplamaya başladı bu hastalık. Geçen gün kardeşim amcama gitmiş, amcam bizi sormuş, sonra da demiş ki belliydi bunun böyle olacağı, bir evde o kadar kitap oldu mu başın belaya girer, herkes gibi işinde gücünde olsalardı bunlar yaşanmazdı. Bunları duyunca o kadar kırıldım ki. Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okumak diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar. Örgütlü cehalet bu ülkede çok güçlü. Sorsan kabul etmezler ama hepsi doğal olarak kültür-sanat düşmanı.
7/10
7 günde okudu
·Okunma: 16 Şubat 2026 00:07
·2026 7. kitabı
‘Sevdiklerine sarılıp küçük kızının kucağına aldığında o minik bedeni, o yumuşak elleri avuçlarında hissettiğinde bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek daha insaniydi. Satre’ın, “Başkaları cehennemdir,” sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır -ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür- bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.’
Reklam