Gamze Binay
@Gam1zee
Tatlı dilli Güler yüzlü anaç kızına tapan çalışan mutlu huzurlu okuyan bir anne
Bir insanın aklı bile ona ihanet etmenin peşindeyse, bu dünyada güvenecek ne kalmıştı? Başkalarının akılları mı? Asla...
Göçüp giderken...İnsan ve Hayat
Hiçbir ateş sonsuza dek yakmıyor. Zamana ve sancıya dayanmanın en basit yolu, sonunda muhakkak geçeceğini unutmamak. Evet, her şey geçiyor. Sevmek bile, acı çekmek bile, kanamak bile, yaşamak bile, dünya bile, azalmayı dahi beklemeden bitiveriyor. Ağrı diniyor.
Uzun, ıssız, püfür püfür bir boşluk kalıyor geriye sadece. İnsan ancak o zaman aslolanın, yaşarken hasım sanıp ölümüne savaştığının, kadim boşluklardan ibaret olduğunu anlıyor.
Hayat denen sergüzeşt, zararsız ve uzak bir hatıraya dönüşüyor usulca. İpinden çözülen sala benziyor insan da, hafifliyor. Bilseydim bunu, ölülere ağlamazdım hiç. Ama zaten insan, gidenlerin ardından, en çok kendi kalışına ağlıyor.
Her sözüyle yeni şüpheler ekebilirdi zihnime. Sonra onlara inanmamı bile sağlayabilirdi. Sadece konuşarak, çıldırtabilirdi beni. Kelimeler çünkü, kelimeler cam parçacıkları, kelimeler zehirli.
Ne var ki hasretle beklenen insanlara daha çabuk kavuşulamadığı gibi, aceleyle koşulan yerlere de daha hızlı varılamıyor bazen. Sabırsızlandığında, insanın ayağı en çok kendi telaşına takılıyor.