Gamze
@Gamze614
Bir tür ben roman olan insanlığımı yitirirken; çavdar tarlasında çocuklar kitabını anımsattı. İnsanın anlaşılmak için gösterdiği çaba ve çabaların sonuçsuz kalmasının hayal kırıklığını anlatıyor. Her iki kitapta da iletişim kurmak basit duran ama aslında bir o kadar da karmaşık olan bir çabadan ibaret. Anlaşılmak istemek ve anlaşılamamak en büyük sıkıntılardan biri. Hayatın anlamı da anlaşılmak ve anlayabilmek arasında gidip gelirken insanın konuşabileceği, her şeyi anlatabileceği birilerinin olmaması yani yalnız olması hayattan kopmak istemek için yeterli bir sebep gibi.
Reklam
Kitap her ne kadar koşma üzerine bir deneme gibi gözükse de bana göre yaptığımız eylemlerin sürekliliğiyle ilgili. Uğruna yol kat ettiğimiz şeylere ulaşmaya çalışırken başımıza gelenler ve bunlarla başa çıkmalara yer veriyor. Bizi mutlu eden şeyleri yaparken aslında bu engeller bir zorluk olmaktan çıkıp yaşamın keyif verici yanını ortaya çıkarıyor. Yazar da kitabında bu engeller ve zorluklardan bahsederken bunların başımıza gelmesini yaşamak-yaşadığını hissetmek olarak tanımlıyor. Benim için ‘’koşmak’’ adı altında anlatılanlar aslında ulaşmak istediğimiz hedef yolunda azimle ve pes etmeden ilerleyebilmeyi çağrıştırıyor. Yazarın anlatımını beğendim. Kitap bende ‘’koşma’’ arzusu yarattı.
Oblomov hiçbir şey yapmamanın birçok şey yapmaktan daha çok getirisi olduğunun bir kanıtıdır. Elbette bu getiriler iyi şeyler değildir. Konfor alanından çıkmamanın – çıkamamanın- getirdiği bir dizi kötülük ele alınmıştır. Ne kadar istese de bu isteği vicdanının sesini susturmak için uydurduğu bahanelerden yalnızca biridir. Çocukluğundan bu yana çorabını bile tek başına giymemiş bir adamın yaş aldıkça yatağından çıkıp yeni şeyler deneyemeyeceği aşikar. Hayatı yaşayamamak yalnızca uzaktan seyredip dahil olamamanın insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük olduğunu Oblomov çok iyi bir şekilde göstermiştir.
