Açlık ruhları kemirir, insanların yüzünü kazır. Yaşamıyorlardır insanlar, akıl almaz bir yoksulluk içinde çürümektedirler. Ve çevrelerinde yöneticiler aç kargalar gibi dönüp dururlar,  fazladan bir lokma ekmekleri var mıdır, gözetlerler. Varsa, görür görmez çekip alırlar onu elinden, üstelik suratına bir tokat patlatırlar.
Zararlı hiçbir şeyi, bana bir zararı olmasa da, bağışlamak zorunda değilim. Yeryüzünde yalnız değilim. Bugün ben kendime yapılanları bağışlarsam, aşağılanmama belki yalnızca gülersem, bu beni yaralamazsa… gücünü benim üzerimde deneyen canavar yarın gider bir başkasının derisini yüzer. Dolayısıyla, her insana ayrı gözle bakmam, yüreğimi kararlı tutmam gerekir.