Gamze Özdemir
@GamzeOzdemir7
Kendi halinde bir şair - yazar :)
@gamzecesiir instagram sayfam
Aşk, aşk, aşk…
Belki de her şey Eros’un okuyla başladı.
Fırlattığı oklar bazen iki insanı birbirine yaklaştırdı, bazen sonsuza kadar ayırdı. Kimi zaman imkansız hale getirdi, kimi zaman kavuşanları bile birbirine yabancılaştırdı. Kavuşamayanlar, kavuşup dengeyi kuramayanlar, aşkı dolu dizgin yaşayanlar, platonik takılanlar, birine uyup diğerine uymayan aşklar…
“Aşk” sadece üç harf ama içinde koca bir evren taşıyor.
Ama şunu düşünüyorum: Biz insanlar aşkın etrafında dolaşıp duran küçük cüceler gibiyiz. Bir küçük aşk lokması için etrafta koşuşturup duruyoruz. Aşk kapımızı çalsın istiyoruz. Ama kapılarımız sonuna kadar kilitli. Üstelik o kilitleri belki yüzyıllardır değiştirmemişiz.
İstiyoruz ki kapıyı o çalsın.
Kilidi o açsın.
Gerekirse kapıyı o kırsın.
Yetmezmiş gibi gelip bizi de kapının arkasından çekip çıkarsın.
Oysa belki de mesele çok daha basit.
Biz o kilitleri biraz gevşetsek…
Kapıyı hafif aralık bıraksak…
Kimsenin ne kapıyı kırmasına, ne kilit açmasına, ne de bizi kurtarmasına gerek kalmaz.
Kendi adıma konuşursam, son yıllarda aşkın çok da realist bir şey olduğunu düşünmüyorum.
Aşk bazen mantığın bavulunu toplayıp evi terk etmesi gibi.
“Ben asla yapmam” dediklerini yapmak gibi.
Karşındakini, zihnindeki profile uydurmaya çalışmak gibi.
Ve işin kötüsü, hep yönlendirmelerle dolu:
Sevgiyi çok verirsen “sıkıcı” olursun.
Az verirsen “soğuk.”
Çok uyumluysan “heyecansız.”
Uyumsuzsan “asi.”
Kaçarsan kovalanırsın.
Kaçmazsan yerinde çakılı kalmış, sabit hiç gitmeyen bir ev gibi görünürsün.
İmkansızken büyütülen şey, mümkün hale gelince değersizleşir. Çok çaba gösterirsen kendinden ödün vermiş olursun.
Az çaba gösterirsen “Bu aşk için hiçbir şey yapmıyorsun” denir.
Kıskançlıklar havada uçuşur.
Bazen seni eğitilmemiş bir at gibi dizginlemeye çalışırlar.
Bazen savunmasız,
Reklam
‘ den haliDuygu ve Düşünce
Hayatta her şeyin bir “-den hali var bence.
İçinden gelen cesaret, geçmişten kalan izler, sevgiden doğan seçimler…
İnsan bazen kendinden gelir, bazen geçmişinden taşar, bazen de kalbinin en derin yerinden seçer yolunu.
Ve tüm bu “-den”ler, aslında kim olduğumuzu fısıldar. ✨
360 DereceAlıntı
Dünyanın nüfusu ikiye bölünüyor,
Yarısı sen oluyorsun, yarısı ben.
Sonra ikimiz bir bütün oluyoruz,
Kimseye sezdirmeden.
