İçimizde şeytan yok...İçimizde âciz var...Tembellik var...Iradesizlik,bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç birşey:Hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...Hiçbirşey üzerinde düşünmeye,hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde,insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz
Herkes ne diyecek...Fakat bu ana kadar herkesten ne gördüm ki...Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere,bu herkes dedikleri şey beni üzmekten,hayatımı manasız hale sokmaktan başka ne yaptı?