İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım. Oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgiyle düşmanlar dost olurdu. Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.
Ekranlar, sokaklar ve kapitalizmanın dev mabetleri avm'ler sızlanan ve tatmin olmayan insanların enkazıyla dolu... Yeşil reçeteli bir hayata mahkûm edilen insanlık ya hiç namaz kılmıyor ya da Allah'ın emrettiği değil, ataların sonraki kuşaklara devrettiği namazı kılıyor