Gamze ecik
@Gamzeefne
44 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın okuduğum her kitabı beni çok etkiledi. Bu kitabı da okurken aynı hissi yaşayacağımdan emindim. Olay örgüsü kitabın son anına kadar anlaşılamıyor birçok karakter var ve bu karakterlerin birbirileriyle ilişkisinden önce karakterlerin iç dünyasını anlıyoruz. Son bölümde ise iç dünyalarını bildiğimiz karakterleri olay örtüsünde gereken yere yerleştirebiliyoruz ancak yine de karakterlerin bir yanı hep gizli kalıyor. Dönemin muhteşem İstanbul’u anlatılırken siyasi politik bir eleştiri de okuyoruz aslında. Birbiriyle zıt zannettiğimiz aşk-nefret iyi-kötü gibi kavramların çatışması bizi içine çekiyor.
Her zamanki gibi harika bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın en başından itibaren kurgu bir metin okuyormuş gibi hissettim kullanılan dilin son derece yalın olması ve olayların yoğunluğunun etkisiyle. Anlatılan dönemin başlangıcı ve sonu yani kitabın cumhuriyetin başlangıcından itibaren son yıllara kadar uzanması dönemin siyasi, kültürel, ekonomik değişimlerinin aile üzerindeki etkisini çarpıcı şekilde ortaya koyuyor. Ailenin birçok üyesi Osmanlı’nın son dönemlerinde hem Osmanlı Devleti bakımından hem de Cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye bakımından önemli kişileri barındırıyor bu da okuduğumuz anıların ve olaylar silsilesinin dönemin ruhunu anlatmasına yardımcı oluyor. Kitapta Atatürk, Irak Kralı, Hitler gibi önemli kişilere ait anılar da yer alıyor dolayısıyla aile aslında yeni Türkiye Cumhuriyeti’nden Avrupa’ya oradan da Orta Doğuya kadar uzanıyor. Kitabı Şirin Devrim’in yazmasına rağmen genel olarak Fahrünnisa’nın hayatı üzerinde yoğunlaşıyor kitap. Fahrünnisa’nın yaptığı talihsiz ilk evliliğe rağmen hayatının sonraki kısmındaki inişler çıkışlar, kazançlar kayıplar, psikolojik ruh hali çok gerçekçi bir şekilde gözlemlenmiş ve aktarılmış. Ailenin ne olursa ve nerede olurlarsa olsunlar birbirileriyle bağlarını koparmaması okuyucu olarak beni derinden etkiledi. Döneme göre son derece modern bir yaşam tarzları olan ailenin yaşadığı olaylar açık görüşlü insanların bile sineye çekemeyeceği tarzda olmasına rağmen yine de birbirilerini asla yargılamıyorlar. Fahrünnisa’nın neredeyse bir asırlık ömrüne sığan hayalleri, korkuları, hayal kırıklıklarını, aidiyet hissini birkaç gün içinde okudum. Tavsiye ederim.
Yazarın okuduğum ikinci kitabı ilk kitaptan da çok etkilenmiştim o nispeten daha uzun bir romandı. Bu ise çok daha kısa olmasına rağmen son derece etkileyiciydi. Kitap dostluk üzerine yazılmış kurmaca bir olaylar dizisi olmasına rağmen insanın iç dünyasına ilişkin çok değerli tespitleri olduğunu söylemek gerekir. Adeta psikolojik bir roman gibi. Dostluk, aşk, sadakat, kıskançlık duygularına ilişkin insanı düşünmeye iten çok güçlü duygular uyandıran bir metin. Kesinlikle tavsiye ediyorum.
Nermin Yıldırım’dan okuduğum ilk kitap buydu. Nermin Yıldırım bence tarzını kolay benimseyemeyeceğimiz yazım tarzına alışmayı gerektiren bir yazar. O sebeple kitabı okumam yaklaşık 1 ayı buldu. Yer yer kullanılan dil beni yordu ama kitap akıcılığını hiçbir zaman kaybetmedi. Adalet’in yalnızlığı ve bu yalnızlığa bağlı olarak yaşadığı psikolojik sıkıntılar karşısında karakterin mizahi bir bakış açısı olması açıkçası gerçekçi gelmedi çünkü karakter küçüklüğünden beri nerdeyse hiç arkadaş edinmemiş, sosyal medya kullanmamış hatta telefon bile kullanmıyor.
Kitapta kullanılan özel isimler, yer isimleri, şehir isimleri özellikle seçildiği için gerçek hayatta hangi şehirlere takabül ettiğini düşünmek keyifliydi. Hatta kitabın sonlarına doğru yer yer politik eleştiriler de görüyoruz.
Hülya’nın oyuncak ayı olması aşamasına kadar bu durumu anlayamadım sonrasında ise bazı şeyler benim için öngörülebilir tahmin edilebilir hale geldi yine de sonlara doğru Sadi’nin hayal değil gerçek kişi olması ve karşılaşmalarının, sonraki yaşananların tesadüf olmaması içime su serpti.
Sonunun görece trajik bitmesi de hoşuma gitti romanı sıradan olmaktan kurtarmış.
Nermin Yıldırım okumaya devam edeceğim, yazarın üslubuna alışmak için uygun bir kitaptı, tavsiye ederim.
Orhan Pamuk romanlarını benzersiz İstanbul tasvirleri sebebiyle çok severim. Zengin bir ailenin kuşaktan kuşağa geçişi ve karakterlerin içsel dünyalarıyla genel olarak akıcı bir kitap ancak karakterlerin davranışlarındaki sebep sonuç ilişkisi ve buna bağlı olarak da içsel dünyasına girmemize yazar izin vermemiş. Bazı karakterleri yalnızca dışarıdan göründüğü kadarıyla biliyoruz ve hikayesinin devamı gelmiyor bunlardan bazıları Ayşe, Nermin, Nazlı, Güler, Perihan..
Ailesine rahat bir hayat kurmak için çabalayan ve devrimci olan abisini anlamaya çalışıp bir türlü anlayamayan Cevdet Bey’in amcasına bir anlamda benzeyen oğlu Refik, bir şeyler yapmaya çalışan ancak bence yetiştiği aile ortamı nedeniyle hayattaki gerçek mücadeleyi anlayamayan ve devamlı bunalan bir karakter. Refik’in bazen adeta ergen gibi davranmasına çevresindeki tüm insanların sabır ve anlayış göstermesi Refik’i gerçekten önemsememelerinden mi yoksa çok sevdiklerinden mi anlaşılamıyor. Hayatı boyunca bu buhrandan kurtulamayan karakter, kendisine benzer ancak bunun farkında dahi olamayacak kadar burnu havada oğlu Ahmet’ten öğrendiğimiz kadarıyla aynı buhranlar içerisinde ölüyor. Üstelik kitapta o kadar fazla sigara içilmesini en saf karakter olan Refik’in kanser olmasına bağlanmasını da manidar buldum.
Ömer, Rastignac,Fatih… hayat çizgisiyle beni en rahatsız edem karakterlerden biri oldu. Kitabın ismi sebebiyle Cevdet beyi ve oğullarını daha detaylı göreceğimi düşündüğüm romanın bir çok bölümünde Ömer ve Muhittin’den bahsedilmesi ancak karakterlerin son tahlildeki yaşam noktasından detaylı bahsedilmemesi beni biraz rahatsız etti hikayelerinin çok havada kaldığını düşündürttü.
Son bölümde yer alan Ahmet’in Refik’in yolundan giderek ailesine bu derece yabancılaşması beni rahatsız eden diğer noktalardan biri
