Qışqırmaq
istəyirsən: “Dayan! Dayan!” Ancaq boş yerə. Hər şey,
hər şey keçmişə qovuşur: adamlar, baharlar və
qışlar. Buludlar və biz əbəs yerə daşlardan, hansısa
qayanın yüksəkliyindən yapışırıq, yorulan
barmaqlarımız keyiyir, əllərimiz ixtiyarsız halda
yanımıza düşür və görünüşündən ləng axdığı
görünən, amma dayanmadan axan zaman çayı
getdikcə bizi daha uzaqlara aparır