Öğrendikten sonra, bütün zorluklar geride kaldıktan sonra; vücudun her
parçasında, başlangıçta bu makine kadar kör ve inatçı olan direnmenin
yumuşadığını, dokunmanın mümkün olduğunu gördüğü zaman, yazık ki geçiş
süresini unutuverir insan.
Amma hər halda, zaman adamların dərdinə
qalmadan yerində dayanmırdı, dünyanın üzərindən
əsərək keçir, nə vaxtsa çox gözəl olan hər şeyi
öldürürdü və heç kim, hətta hələ adsız olan körpələr
də ondan qaçıb gizlənə bilmirdilər.
Nə vaxtsa
nəsə qeyri-adi hadisə baş verməlidi, nəsə olduqca
mühüm, elə mühüm ki, bu hadisədən sonra demək
mümkün olacaqdı: neyləməli; hətta hər şeyin
sonudusa da, heyifsilənməyə dəyməz”.
Dostunun əlini sıxmaq istəyirsən, amma sənin irəli
uzanan əlin ixtiyarsız halda yanına düşür və
sifətindəki təbəssüm keçir, belə məlum olur ki,
ətrafında heç kim yoxdur və sən beləcə təksən”.
Nə vaxtsa yarpaqlar və çiçəklər idilər, indisə
yalnız quru çatırtıya və növbəti ili gözləmək həsrəti
ilə donub-qalmağa bəs edəcək qaranlıq xatirələrdilər.