Ayşenur
@Gencbirkitapsever
Okuyorum, öyleyse varım.
İnsta: gencbirkitapsever
378 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okunması Zor Bir EserAlıntı
Benim için hızlı okunacak bir kitap olmadı. Aksine, elimde uzun süre kaldı. Çünkü gerçekten sindirilerek okunması gereken bir eser. Bazı sayfaları kapatıp düşündüğüm, hatta geri dönüp tekrar okuduğum çok oldu.
İlk bölümlerde ciddi bir kafa karışıklığı yaşadım. Ne anlatmak istediğini tam kavrayamadığım yerler oldu ve açıkçası zaman zaman yoruldum da. Ama ilerledikçe metnin diliyle ve ritmiyle daha çok uyum sağlamaya başladım. Nietzsche’nin anlatımı hem şiirsel hem sert; bazen bir cümleyle sarsıyor, bazen bir metaforla uzun uzun düşündürüyor.
Kitap boyunca bazı yerleri çok güçlü ve çarpıcı buldum, bazı yerler ise bana fazla kapalı ya da zorlayıcı geldi. Her düşüncesine katıldığımı söyleyemem ama zaten bu kitap “katıl” diye yazılmamış gibi; daha çok rahatsız etmek ve sarsmak için yazılmış.
Genel olarak benim için zorlayıcı ama düşündüren bir okuma deneyimiydi. Herkesin eline alıp akıp gidecek bir kitap değil. Ama insanı kendi içiyle yüzleştiren, sindire sindire okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Cemile, Cengiz Aytmatov ile tanıştığım ilk kitap oldu. Kısa olmasına rağmen yoğun duygular barındıran, sade diliyle kalbime dokundu. Kitabı bitirdiğimde geride hem bir hüzün hem de sessiz bir sevinç duygusu kaldı.
Bu kitapta, savaş yıllarında Kırgız bozkırlarında geçen bir aşk hikâyesi anlatılıyor. Aynı zamanda gelenekler, toplum baskısı ve kadının konumu gibi temalar, sade ama etkili bir biçimde anlatılıyor.
Okurken beni en çok etkileyen noktalardan biri, anlatılan geleneklerin ve toplumsal yapıların bizim kültürümüze olan benzerliğiydi. Kadının kaderinin çoğu zaman toplum tarafından çizilmesi, evliliklerin bireysel duygulardan çok geleneklere dayanması ve çevrenin baskısı, tanıdık ve gerçekçi geldi. Bu benzerlik, bazı sahnelerde beni üzdü; çünkü Cemile’nin yaşadığı çatışmaların hâlâ güncelliğini koruduğunu hissettim.
Aytmatov’un bozkırı adeta yaşayan bir karakter gibi betimlemesi, kısa, yalın ve süssüz anlatım ise kitabın etkilendiğim yönlerinden biri.
Dili çok akıcı olduğu için kolay ve keyifle okudum. Hikâye ilerledikçe merak duygusu hiç azalmıyor, aksine giderek artıyor. Ben de kitabın sonunu çok merak ettiğim için oldukça hızlı okudum ama bu hız, kitabın etkisini azaltmadı. Aksine, kısa olmasına rağmen içi dolu, düşündüren bir okuma oldu.
Bence Livaneli bu kitapta yazdıklarından çok daha fazlasını anlatıyor. Olaylar küçük bir adada geçiyor gibi görünse de aslında toplum, yönetim, insanlar ve korkular üzerine güçlü mesajlar veriyor.
Kitabın en etkileyici yönlerinden biri, okuru düşünmeye zorlaması oldu. Okurken ister istemez “Ben olsaydım ne yapardım?” diye sorguluyorsunuz. Bu yönüyle bana Beyaz Zambaklar Ülkesinde kitabını hatırlattı. O kitabı okuduğumda da kendimi ve çevremi daha çok düşünmeye başlamıştım. Son Ada da bende benzer bir etki bıraktı.
Sonuç olarak Son Ada, kısa ama etkisi büyük bir kitap. Sadece okunup bitirilen bir hikâye değil; insanın zihninde iz bırakan ve okuduktan sonra da düşündürmeye devam eden bir eser.
Hız, Derinlik, KaosAlıntı
Fırtınaışığı Arşivi serisinin beşinci kitabı hem serinin kapsamını genişleten hem de karakterlerin derinleştiği bir kitap oldu.
Şimdiye kadar serinin en politik, en duygusal ve en yoğun kitabı oldu benim için. Sanderson burada sadece büyük savaşları ve kaderi değil, karakterlerin iç çatışmalarını, geçmişleriyle yüzleşmelerini ve aldıkları kararların bedellerini de merkeze alıyor. Özellikle çok sayıda karakteri aynı anda anlatabilmesi, yazarın en güçlü yanlarından biri. Tek bir kahramana odaklanmak yerine, bölümlerin farklı karakterlerin bakış açısından ilerlemesi hem dünyayı daha canlı kılıyor hem de hikâyeye sürekli bir merak duygusu katıyor.
Benim için kitabı bu kadar heyecanlı yapan en önemli şeylerden biri, olay örgüsünün tahmin edilemezliği oldu. Sanderson, olayları öyle bir çözümlüyor ki ne olacağını önceden kestirmek neredeyse imkânsız. Bu da okurken beni çok daha mutlu ediyor. Bölümler arası geçişler, karakterlerin sırayla söz alması ve her bölümün sonunda bırakılan merak duygusu, kitabı neredeyse durmaksızın okutuyor.
Bu kitapla birlikte Sanderson benim için en sevdiğim epik fantastik yazarı olma konumunu iyice pekiştirdi. Serinin devamında ve sonunda ne olacağını büyük bir merakla bekliyorum; çünkü bu dünya ve bu karakterlerle vedalaşmak hiç kolay olmayacak gibi görünüyor. Hem hızlıca okuyup bitirmek hem de hiç acele etmek istemiyorum :)
Sessiz Anlatım, Derin YaraAlıntı
Sayfa sayısı az ama duygusal yükü ağır bir eser. İki kısa öyküden oluşmasına rağmen her biri insanın içine işleyen derin bir hüzün bırakıyor. Kızıl Elma’da umut, özlem ve ulaşılması zor olan idealler sade ama etkileyici bir dille anlatılırken; Oğulla Buluşma’da bir babanın evladına duyduğu derin özlem ve içsel acı sessiz ama sarsıcı bir anlatımla aktarılıyor. Kitabı bitirdiğimde, yazarın insanı merkeze alan anlatımına bir kez daha hayran kaldım ve diğer eserleri için heyecanlandım.
Reklam