ismail Topalan
@GerceginPesinde
Remember your past, to inspire your future.
Şu anda okuduğu kitap
Ortalama bir kitap. Şüpheyle sorgulayan ana karakterin tasavvufla yoğurulmuş rüya-gerçek karışımı hikayeler, bir çok imgelemeler vs. Okunabilir, orta akıcı, zaman zaman keyifte verebilen menkıbeler var.
Beyin kızartan türünden bir kitap... Platon, sokrates ismini kullandığı kitapta ütopik devlet anlayışını bir monolog şeklinde oluşturmaya çalışıyor. Oldukça sıkıcı bir kitap oldu benim için zorla bitirdim diyebilirim. Anlamadığımdan değil fikirlerine katılmadığımdan. Açıklayıcı olduğu bölümlerde yok. Ancak bir çok noktada özellikle süper kent devletini oluştururken en tepeye filozofları koyması hatta olmazsa olmaz diyerek kurucular payesi vermesi, Sınıfların eğitimi vs. açıklamaları çok eksik kalmış. zaten okurken kendi varsayımlarını "haklı mıyım" şeklindeki sorularını "muhakkak" "elbette inkar etmemek ne mümkün" "katiyyen" şeklinde sürekli kendini tekrar eden cevaplar bayıyor. Bazı yerlerde diyaloglar karışmaya başlıyor kendi sorup kendi cevaplıyor. Bu konuyu bende bilmiyorum diye bir başlıyor açıklamalar "böyle olursa, böyle olmaz mı öyleyse bu böyleyse şu da şöyledir aha işte ben haklı çıktım demek ki doğru söylüyorum" tarzı söylemler gerçeklikten çok uzak. Ütopik devletini şiirden, resimden vs. soyutlayarak mutlak akıl ve adalet yönetimi şekline getirmek istiyor ki bu da ancak robotlardan kurulu sayısal bir varlık olabilir. Ahlak ve erdemden bahsederken öbür tarafta süper devletinde kurucularının istediği kadın/erkekle birlikte olması gerektiğini, çocukların ebeveynlerini tanımaması gerektiği gibi gayriahlaki yapıları da benimsemekten geri durmamış. Daha çok şey yazılabilir ama bu kadarı yeter kanımca. Beyninizi şoklayacaksanız bundan iyisi bulunamaz.
