Kaybolmalı bazen insan.
Kendi tenhalığına çekilmeli.
O ıssız karmaşanın içinde gizlice yeniden çoğalmalı, nadasa bırakılmış bir toprak gibi kendi karanlığında bereketlenmeli.
Tekdüzeliğin mükemmeliyeti yok bizde.
Tabiat, tekdüzeliğiyle muhteşem, biz tekdüzeliğe başkaldırışımızla muhteşemiz.
Işıklar erguvanların rengini sulara taşıyor.
Ne kadar güzel bu ahenkli ayin...
Ve biz, tanrının bu ahenge hayran olan huzursuz ruhuyuz.
Her sabah, hayatı yeniden yaratacak bir tanrı gibi uyanıyoruz.
Hayallerle, umutlarla, kuşkularla dolu ama o ahengi hiç yaratamıyoruz.
Ahengi bozmak için yaratıldık biz, hayatımızda ahengi nasıl bulabiliriz.