Diğer tiyatro eserlerine göre fazla beğenmedim. Okumayı düşünenler için vazgeçiş olmasın bu benim fikrimdir. Ancak malum yazar olunca altı çizilecek yerler de yok değil. Son (9.) kısım güzeldi. Ve ilk başları. Sadece okuyanların anlayabileceği şu dokundurucu alıntıyı da paylaşmak isterim. "Günaydın reis beyefendi! Kaybolan siyah kareli ceketime karşılık biçtiğin gömleği sırtımda seyretmeye mi geldiniz? Teşekkür ederim! Çok naziksiniz!"
İnce ve resimli olması okumama iten sebepti. Çünkü zaman zaman insan küçülür, çocuk olur, Özellikle kalın romanları o dönemlerde okuyamaz. Dolayısıyla yazar anlatacağını en iyi bu şekilde ifade edebilirdi. İçimizdeki çocuk gün yüzüne çıktığında okumak için ideal.
Altı çizilmekten karalanmış kitap haline dönüşür zamanla. Onun için tavsiye bazı bölümlerin başlarına yıldız koymakla yetinin. Mamafih önemli kısımları çoktur. İnsanı kendine getirir bu meta dünyasında.
Okuduğum ilk kitabı. Tekrar tekrar okumak ister ya insan , o türden bir kitap. Betimlemeler, havada kalan sonlar insanı içine çekiyor. Merdivenin basamaklarından selamlar. Okuyunuz, okutunuz.