Muhammet URAL
@GilGalad
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı. O tür insanlardan nefret ederdi, genç doktorun şimdi içinde bulunduğu durumdan yararlanarak kendi eksikliklerini maskelemesine izin verecek değildi.
Sayfa 42
11 Kasım 1997 günü Veronika kendini öldürme zamanının -sonunda!- geldiğine karar verdi. Bir manastırda kiraladığı odasını dikkatlice temizledi, kaloriferi kapattı, dişlerini fırçaladı ve yatağına uzandı.
Sayfa 11 - Can Yayınları
Vazgeçmemek, hayatta sahip olduğumuz bir hayalin veya beklentinin peşinden sonsuza kadar gitmek. Bunlar, bize birçok kişi tarafından öğütlenen şeylerdir. Zira asla vazgeçmeyenlerin hikayesi, o idealizm, bize çok romantik ve ilgi çekici gelir. Bu öğütler bizi hayallerimize ulaşma konusunda motive eder, kamçılar. Bizi daha ileri taşır.
Peki ya gerçekleşmeyecek bir hayal için hiç vazgeçmeyip hayatımızı heba etmek bizden ne götürür?
Dino Buzzati'nin "Tatar Çölü" adlı eseri de tam bu noktaya odaklanır. Kitapta ana karakterimiz, genç teğmen, Giovanni Drogo, ilk görev yeri olarak adeta hiçliğin ortasındaki Bastiani Kalesine atanır. Kalenin görüntüsü dahi Drogo'yu ürpertmeye yetmiştir. O bir teğmendir, savaşta, cephede olmalıdır. Hiçliğin ortasındaki bu izbe kalede ne işi vardır? İlk fırsatta gidecektir, kurtulacaktır bu delikten. Nitekim beklediği fırsat gelecektir ama bundan önce, tam orada, Bastiani Kalesinin önlerinde savaş çıkacağını öğrenir Drogo. Peki şimdi ne yapacaktır? Fırsatını kullanıp kurtulacak mıdır bu unutulmuş yerden, yoksa çok istediği savaşa ve cepheye kavuşmak için Bastiani Kalesinde mi kalacaktır?
"Tatar Çölü", " yaşamı boyunca beklediği an" için ömrünü harcayanların hikayesidir.
