Zevk de fotoğraf gibidir. Sevdiğimiz insanın yanında alınan, negatif bir klişedir sadece; bunu daha sonra, evimize döndüğümüzde, insanlarla görüştüğümüz sürece kapısı kapalı olan içimizdeki karanlık odaya girebildiğimizde banyo ederiz.
Bir saniye sonra yere yıkılıyorum.Hıçkırırken birileri her şeyin yoluna girdiğini söylüyor.Hayattayım.Beni kurtardılar.Neredeyse ölüyordum.Kafamı göğüslerine bastırıp kucaklarında sallarken “Rahatla,”diyorlar.
Dudaklarıma bir bardak su dayayıp “Ağlama,”derler.
Artık geçti,derler.
"düşmanlardan yardım dilenilen çağda
bazen soruyor kendine kalinka
hayat dizine yatamadıklarımıza bir şey anlatmamamız gerektiğini
ne zaman bana da öğretecek"
Bülent Parlak