Bizim gibi bir toplumda, “doğru” ve “yakışık alır” davranmak üzere yetiştiriliriz.Fakat sonuçta geçerli olan doğru ve yakışık alır olmak değil, insanın gerçekten öyle olduğunu kanıtlayan davranış biçimidir.Sadece biçimle ilgilenmek isteyen insanlar rol yaparlar, oyuncudurlar ve bu yüzden de sürekli izleyici karşısındadırlar.Davranışlarının ardındaki dürtü gerçek bir duygudan değil,yeterli olamama geçerli normlara uygun davranamama korkusundan kaynaklanır.Hatta sonunda kendilerine biçilmiş rolleri “doğru” oynamaktan kusursuz sergilemekten haz almaya başlarlar.Narsisizmin özü buradadır:”Doğru” tavrı,istenen görüntüyü sunmaktan dolayı kendini sevmek.
Acıma, özü olan aşağılamayı maskeleyen bir iktidar oyunudur.
Böylesi bir acıma kılık değiştirmiş kibirden başka bir şey değildir.Acınan kişi küçültülür, zayıf konuma getirilir ki acıyan kendisini bir o kadar güçlü, yüce gönüllü ve üstün hissedebilsin.