Alanur Demir
@Glader1
Şu anda okuduğu kitap
Malerman'dan okuduğum 2. kitaptı. (İlk okuduğum kitabı Kafes'ti.) Ve bu kitabı okumaya başlamadan önce gerçekten çok fazla yorum okudum ve bu yorumların çoğunluğu kitabın güzel olmadığı yönündeydi. O yüzden okuyup okumamak arasında çok tereddütte kalsam da, ne de olsa 180 sayfa ne kaybedebilirim ki en fazla deyip başladım okumaya. İyi ki de başlamışım!
Kitabın kısaca konusundan bahsetmek gerekirse iki tane 16-17 yaşlarında genç sevgililerimiz var. Bunlar bir gün gölde kayıkla gezerken gölün dibinde bir ev buluyorlar ve evin içine bakmaya karar veriyorlar. Evi gezdikçe, orayı keşfetmeye başladıkça eve daha da bağlanıyorlar ve gizli sırlarını keşfetmek istiyorlar.
Kitabın konusu aslında genel olarak bu. Bununla birlikte bir de iki genç insanın hayatlarında aşkı ilk defa tatmalarını, hayatı keşfetmelerini de okuyoruz.
Kafes'le karşılaştırınca herkes bu kitaptaki gerilimin daha az olduğunu söylese de nedendir bilinmez ben bu kitabı daha bir ürpererek okudum. Belki nedeni gölün dibinde, suyun içinde, karanlıkta geçmesidir. Çünkü kendimi bildim bileli göl, deniz gibi yerlerden korkuyorum. Yine de kafesin yeri çok ayrı tabiki :D
Eğer ki kendinizi kitabın sonunun olmadığına alıştırarak okursanız bu kitabı beğeneceğinizi düşünüyorum. Çünkü artık Malerman'ın tarzının bu olduğunu anladık. Hem Kafes'te hem bunda, ikisinde de kitabın sonu yarım bitti gibi oldu. Zaten kitaba başlarken de bunu bilerek ve kendimi alıştırarak okuduğum için sonunda çok da bir hayal kırıklığına uğramadım. Yine birazcık kızmadım değil yazara.
Neyse, boş bir zamanınızda, çok bir şey beklemeden alınıp okunabilecek bir kitap. Her ne kadar kitap bittikten sonra kısa bir süre "ne oldu şimdi yani" gibi bir moda girmiş olsam da okurken gerçekten keyif aldığım bir romandı.
Başka bir romanda görüşmek üzere.
Reklam
Bu benim Wulf Dorn'dan okuduğum ilk kitaptı ama kesinlikle son kitap olmayacak. Öncelikle kitabın dili güzeldi. Ne çok zorlayan ne de çok basit bir dili vardı. Gayet orta düzey herkesin okuyabileceği bir üsluptu. Ayrıca kitap çok da akıcı yı. Öyle ki kitabı okumak toplamda -yemek molası veya ders molası gibi molalarla birlikte- 7 8 saat falan sürdü. Çünkü kitabı resmen elimden bırakamadım. Zaten kitap da çok kalın değildi.
Kitaptaki tek sorun bence Doro'nun insanlara çok çabuk güvenmesiydi. Aslında bunun nedenini sinestezisine de verebilirdim. Ama yine de bana biraz fazla çabuk geldi. Sonuçta sinesteziye sahip bir insan da yanılabilirdi.
Bir de Kai'ın ölme sebebi bana biraz mantıksız geldi. Daha doğrusu Kai'yı öldüren kişinin -şu an spoi vermemek için kendimi zor tutuyorum- öldürme sebebi çok saçma geldi.
Ama bunların dışında kitap gerçekten hoşuma gitti. Yani korkunç değildi bence ama kurgusu güzeldi sonuçta. Ama kitabı bitirince neden ağladığımı hala anlayamadım açıkçası. Daha doğrusu bitmeden 5-6 sayfa önce Kai'la ilgili bir paragraf vardı. Ve ben orayı görünce gözlerim doldu peşinden de kendimi tutamadım ve ağlamaya başladım. Cidden bir korku kitabında duygulanıp ağlayan tek insan olabilirim.
Her neyse eğer buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Herkese iyi okumalar!
