Ya hep dönüp arkama bakıyorum, ya da dikmişim gözümü ufukta bir şeyler arıyorum. Keşke ayaklarıma bakabilsem bir kere de, çapamı atsam tam ortasına, kalsam “an” denilen zamanda.
Gerçekler daima önündedir ama görmezsin, belki bir tercih bile değildir bu, gerçekleri görmek gerçekliği içinde yaşayamayacağın bir derinliğe indirmek olur, ah bir uyanabilsen—