Herkes kendi simgesinin kölesi. Aynı kıyafet, isteyene zulmü, isteyene özgürlüğü temsil edebiliyor.
Çıplak bile olsak asıl vazgeçemediğimiz üniformalar kafalarımızda.
Aşırı sevgimizden, memleketimize düşkünlüğümüzden olsa gerek, günlük olayları dev aynasında büyütüp onlarla hop oturup hop kalktığımızdan, neredeyse her gün bir öncekini unutturan yeni bir sorun yaratıyoruz. Yarattığımız herhangi bir sorunu çözmenin yoluysa ertesi gün başka bir sorun yaratarak onu unutmak. Böylece sorun çözmede kurumsallaşamıyor, her yeni sorunla sıfırdan başlıyor, sorun bağımlısı bir ülke oluyoruz.