Bugün nasıl da güneş telaşlı bir şekilde
yeniden doğmak için batıyor.
İnsan bazen meftun, bazen Mecnun gibi bakarken nasıl da elinden tutuyor ayrılık.
Ayrılık belki de senin giderken bir bakışın kadar keskin,yorgun bitkin bu insanlardan.
Adına her ne dediysek,
Belkide yalnızlığın en bilindik ismi.
Belkide içimizde büyüyen sızının tarifi,
Ama en çokta anlatmaktan
kaçtığımız Umut değil mi?
Sonra bir bakarsın
insan uyurken bile yalnız kalir rüyasında,
Sebebi sen değilsin belki.
Ama ayrılık niye olsun ki
Sebebi Sen olmasaydın
ayrılık hiç yalnızlık olur muydu?
Ya da yalnızlığa niye ayrılık diyeyim?
Sen olmasaydın bütün bunların bir önemi olur muydu?
İşte bir günü daha saçmalayarak bitirdim
Öyle diyorlar, insan değil mi işte hep bir şeyler demek için konuşur.
Uzun uzun susmak vardı şimdi.
Ya da kimseyi duymadan konuşmak.
Ama sen olmasaydın anlamazdım ki ben.
Aşkı, ızdırabı, ayrılık diye tarif ettiğim yalnızlığı.
Artık konuşmak zor, susmak zor bu yalnızlıkta.
Ama sen varsın diye öylesine ortasında kaldım yaşamanın.