Bir gece, on binlerce insanın içindeki Kuzey yıldızı aynı anda söndü. İnsanlar yollarını bulamadı. Evlerine gidemedi. Gidecek bir evleri de yoktu zaten. Her şey birdenbire karanlığa gömüldü. İnsanlar, hayaller, umutlar, aşklar.. Her şey!
Her sabah yeni bir güne gözünü açtığın bu dünyada kendinle iyi anlaşmak zorundasın. Başkalarına gösterdiğin şefkati önce kendine göstermelisin. Hayat sana istediğini değil, ihtiyacın olanı verir. Neye ihtiyacın olduğunu net bir şekilde söylemelisin. Hayat senden samimiyet bekler. O yüzden yeri geldiğinde acıya direnmek yerine, güçsüz kalma özgürlüğünü de yaşayabilmelisin.
Bağlandığın her insan,inandığın her değer, tutunduğun her dal bir anda yok olabilir. Geçicilik hakikatini kabul etmediğimiz için ıstırap çekeriz, oysa hayat sürekli bir değişim ve dönüşüm içindedir.