Halil
@Goldilockss
1 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Ey insanoğulları
Ömrünüz bence bir hiç
Kim ermiş bu dünyada
Özlenen mutluluğa
Hayal mutluluk denilen
O da sönüverince
Anlar gerçeği insan
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“İnsan bazen en büyük hatasını kötülük yaptığı için değil, iyiliği ertelediği için yapar. Çünkü vicdan unutmaz. Aradan yıllar geçse bile insanın içinde sessizce konuşmaya devam eder. Ve bazı pişmanlıklar, zaman geçtikçe küçülmek yerine daha da büyür.”
Göğe Bakma Durağı
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut
Bu evleri atla bu evleri de bunları da
Göğe bakalım
Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
Beni bırak göğe bakalım
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmiyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
Durma kendini hatırlat.
Ben kolay kolay kimseye kendimi anlatamam.
Çoğu zaman susarım, çünkü bazı şeyleri kelimeler taşıyamaz.
Kalabalıkları sever gibi görünsem de, en çok kendi içimde yaşarım.
İnsanlardan çok kitaplara, sessizliklere ve düşüncelere sığındığım oldu.
Kırıldığımda belli etmem, yorulduğumda uzaklaşırım.
Ama yine de içimde kaybetmediğim bir şey var:
iyi kalmaya çalışan bir tarafım.
İnsanlardan gittikçe uzaklaşıyordu, onlara kibar davranmak günden güne daha zor gelmeye başlamıştı. İnsanların varlığı Martin'i bunaltıyordu, konuşmak zorunda kalmak rahatsızlık ediciydi. Huzursuz ediyorlardı onu ve ne zaman biriyle karşılaşsa, ondan hemen kurtulmak için bahaneler sıralamaya başlıyordu,
