"Rabbim, dedi, senden artık beni bu dünyaya, salt bu dünyaya bağlayacak olan şeyi istemiyorum. Bana öyle bir kalp ver ki senin yakınlığını istemekten başka hiçbir isteği içinde barındırmasın. Öyle bir ışık bırak ki kalbime, bir daha onu söndürmek mümkün olmasın. Öylesine aslolanı göster bana, öyle ki sûrette aklım bile kalmasın."
Reklam
Hz. Nuh ve Hz. Lût (sallallahü aleyhima ve selem) Efendilemizin eşleri, Yüce Rabb'imizin eşi bulunmaz nimeti karşısında şirk ve küfür yolunu seçmişler, muhalefet yolunu tercih etmişler o mübarek insanları düşman bilmişler ama belalarını bulmuşlardı.
Hatice Validemiz bu gibi durumları gördükçe Yüce Rabb'imizin kerem ve inayeti ile iman ve itaat safında yer aldığını düşünüyor, şükürlerini arzediyordu.
Validemiz; açık davetin başlamasından sonra çekilen, daima artan ve hiç eksilmeyen haksızlıkları, Sevgili Eşiyle birlikte karşılarken bir defalığına olsun pişmanlık duymamış, "Bu sıkıntıları çekmek istemezdim" dememiş, "Başıma bunların geleceğini bilseydim..." gibi duygu ve düşüncelerin esiri olmamış, Efendimiz de; ondan hayırlısını Yüce Rabb'im bana vermedi, demiştir.
Reklam