Tamamlanmamış bir cümledir insan.
Yalnızlığıyla bile bir araya gelemeyecek kadar ıssız ...
Bütün bunlara rağmen hayat, yine de anlamlı bir cümle kurabilme isteğidir.
Bu bozuk dünyada tek
sığınak, huzur ve avuntu duaydı. Çünkü dua olağanüstüydü. Korkuyu
büyük bir vaatle uyuşturur, ruhun ürküntüsüne toplu dualarla uyku verir,
yürekteki ağırlığı kendi kendine mırıldanan kanatlarla yukarıya, Tanrı’ya
çıkarırdı; bu yüzden zor zamanlarda dua etmek iyiydi, birlikte dua etmek
daha da iyiydi, çünkü birlikte omuzlanırsa bütün güçlükler hafifler ve
iyilikler bağlılıkla yapılırsa Tanrı katında daha da iyi olurdu.
En kabuğuna çekilmiş, sert kimseler de sonunda insandır. Bu gibilerin "sessiz deniz"lerine cüretle, iyi niyetle dalıvermek çoğu zaman, onlara dünyanın en büyük iyiliğini yapmaktır.