İçime attığım bir şeyin beni bunalttığını ve sıkıştırdığını, yani insanın inatla kendinden bile gizlediği o derinlerdeki sırrı yıllardır gerçekten de unutmuş olduğumu hissetmiştim.
Ama düşünceler bile her ne kadar temelsiz görünse de bir dayanak noktasına ihtiyaç duyar, yoksa onlar da döne döne mantıksızca kendi etrafında uçuşmaya başlar; onlar da hiçliği kaldıramıyorlar. Sabahtan akşama kadar Bir şey bekleniyordu ama hiçbir şey olmuyordu. Yeniden, yeniden bekliyordu insan. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu; düşünüyor, düşünüyor düşünüyordu ta ki şakakları zonklayana kadar hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız... Yalnız...