Derme çatma evlerde,ağır bir ekonomik yük altında,gelecekten pek az beklentisi olan insanlar,kendilerini ifade etme imkânları da ellerinden alınırsa,depresyona gitmeyip de ne yapacaklardır?Kültürler arası psikiyatri çalışmalarıyla tanınan bir psikiyatrinin söylediği gibi,keyifsizlik ve mutsuzluk Üçüncü Dünya metropollerinde öylesine yaygındır ki bunları psikiyatrik bir sınıflandırmaya tabi tutmanın anlamı yoktur.Sorun politiktir ve bu yüzden,çareyi psikotrop ilaçlarda değil,politikada aramalıdır.