Boratin hiç kimsedir. Ama diğer olasılığı da düşünüyor: herkes de olabilir o. Bağlandığı bir benliği yoksa dilediği her benliği sahiplenebilir. huzur yerine yeni bir korku veriyor bu düşünce..
Aynanın dışındaki dünya bir varlık içindeki dünya bir başka varlıktı. Toplayınca ikisi tek oluyordu. Bir bakınca kilit, sonra tekrar bakınca anahtardır ayna. Hayat karşısındaki cesaretimizin de korkumuzun da kaynağıydı. insan bir ile ikinin hem aynı hem de farklı olduğunu bilerek ve bunu aynalardan öğrendiğini akılda tutarak yaşamalıydı..
Bu sefer belleğimi farklı bir merdivenden inmeyi deneyecek ve geçmişin mahzenindeki mavi feneri yakacakken, bir zil sesi ile irkiliyorum.. içeriden mi geliyor ses dışarıdan mı?