Danyar'ı dinlerken yere kapanarak toprağımızı , onu çok seven bir evlat gibi öpmek istiyordum.
Çok seven insan böyle yapar.
(...)
Kalbim, bilemediğim bir şey karşısında , bilinçsiz bir sevinç, bilinçsiz bir korku ile durmuştu sanki.
"Çocukluğumdan beri resim yapmasını severim . Okul kitabındaki resimleri kopya ederdim ve arkadaşlarım (tıpkısını yapmışsın) derlerdi .Ama sonra savaş patlamış, ağabeylerim askere gitmiş, ben bütün yaşıtlarım gibi kolhozda çalışmak için okulu terketmek zorunda bırakılmıştım.
Bu yüzden boyaları, fırçaları unutmuştum. "