⚘️Güllü⚘️
@Gul_91
Hayatı okuyarak anlayan, hislerini yazarak anlatan biriyim.
243 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş
Reklam
Şimdi anladım ki kötülük kötülükle çoğalıyor, insanlar ne kadar kötülüğün ardına düşerlerse ona o kadar çoğaltıyorlar. Demek ki kötülük kötülükle ortadan kalkmıyor. Peki, öyleyse neyle kalkıyor?
İlginç bir şey, acaba insanlar en çok neden korkarlar? Atacakları yeni bir adımdan, kendi söyleyecekleri yeni bir sözden herhalde ...
Puan vermedi·168 syf.·
2026 22. kitabı
Mümin Sekman’ın bu satırları arasında dolaşırken, aslında o çok tanıdık "her şeyi yapabilirsin" masallarından ne kadar uzak olduğumuzu fark ediyoruz. Kendi hikâyemizin iplerini elimize almanın coşkusuyla sayfaları çevirirken, karşımıza çıkan her fikir bizi bir adım daha ileriye taşıyor. Burada bizi bekleyen şey, kendi ellerimizle ördüğümüz o sessiz engellerle samimi bir yüzleşme. Kitabın her cümlesi, dış dünyadaki devasa zorlukların aslında zihnimizdeki o küçük tereddütlerin yanında ne kadar cılız kaldığını hatırlatıyor. Yol boyunca asıl meselemizin, kapasitemizi kendi korkularımızla nasıl dondurduğumuz ve adına "kısmet" deyip geçtiğimiz çoğu şeyin aslında birer "öğrenilmiş çaresizlik" durağı olduğu gerçeğiyle burun buruna geliyoruz.
Kapağına dokunduğumuz o bardaktaki balık, sadece bir çizim değil; hayatın bütününe yayılmış sığlığın ve dar alanlara hapsolmuş potansiyelimizin bir özeti sanki. Su aynı su, nefes aynı nefes; ama alan dar olduğunda ruhun büyümesi duruyor. Bu satırlar, bizi o güvenli ama boğucu bardaktan çıkarıp, yeteneklerimizin gerçek karşılığını bulacağı okyanusa hazırlıyor. Başarıyı gökten inen bir hediye gibi değil, her gün sabırla ve inatla örülen bir karakter yapısı olarak görüyoruz. Eğer biz kendi sınırlarımızı birer birer çizmezsek, başkalarının önyargıları ve geçmişin tozlu rafları o boşluğu hemen doldurup bize hayali parmaklıklar örmeye başlıyor.
"Açılmamış kanatların büyüklüğü bilinmez" tespiti, kitabın en derinlerinde hissettiğimiz bir hakikat. Bu, havada asılı kalan bir cesaretlendirme değil; bir yeteneğin ancak rüzgarla temas ettiğinde, yani eyleme döküldüğünde gerçek olacağının ispatı. Uçurumun kenarında bekleyen o kuşun, kanatlarının gücünü anlaması için o boşluğa adım atması şart. Harekete geçmediğimiz her günün, içimizdeki o kıymetli
