⚘️Güllü⚘️
@Gul_91
Hayatı okuyarak anlayan, hislerini yazarak anlatan biriyim.
246 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Puan vermedi·264 syf.·
2026 29. kitabı
Bir adamın değeri, damarlarında akan kanın kaç kase sıcak çorba ettiğiyle ölçülür mü? Yu Hua bizi tam olarak bu ağır gerçeğin ortasına, Xu Sanguan’ın yanına bırakıyor. Onun omuzlarındaki o yükü sırtımızda hissettiğimiz an, bir adamın neden kendini santim santim bitirmeden sevilebileceğine inanmadığını da anlıyoruz. Kendini parça parça harcamadan sevilmeyeceğini, ailesini ayakta tutamayacağını sanıyor bu adam. Sağlığından, canından, gövdesinden bir şeyler eksiltmeden babalık yapamayacağına öyle bir inanmış ki... İşte tam orada o soru geliyor insanın aklına: Bir bardak kan, kaç kuruşluk huzur eder?
Aslında her şey sadece açlıkla ya da yoksullukla ilgili değil. Xu Sanguan, her kan satışında ailesiyle arasındaki bağı kendi canıyla, kendi kanıyla yamamaya çalışıyor. Hele o Yile meselesi... Günlerce "bu çocuk benden değil" diye kendini yiyip bitiren, mahalledeki dedikodularla ezilen ve çocuğu her fırsatta dışlayan o adamın; iş ölüm kalım noktasına gelince o inadını bir kenara itip canını ortaya koyması... Günlerce yollarda, soğukta, açlıkta, neredeyse kendi ölümüne yürüyerek, sadece o çocuğun nefes alabilmesi için kasaba kasaba gezip tekrar tekrar kan satması... Orada merhametin, kan bağından çok daha güçlü olduğunu görüyorsun. Xu Sanguan aslında Yile’yi değil, kendi vicdanını kurtarıyor.
Peki, bir insan bütün ömrünü sadece "kendinden vazgeçmek" üzerine kurarsa, elinde verecek bir şeyi kalmadığında neye dönüşür? O ağlama krizi sadece bir yaşlılık korkusu değil; koca bir ömrün yorgunluğu. Kanı yaşlandığı için geri çevrildiğinde, ona aslında "artık işe yaramıyorsun" demiş oluyorlar. "Ben artık bir işe yaramıyorsam, kimim?" sorusu o an boğazına yapışıyor. Hayatı boyunca tutunduğu tek dal elinde kalıyor. Kendi üzerine kurduğu her şey bir anda yerle bir oluyor.
Xu Sanguan o
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·704 syf.·
2026 28. kitabı
İnsan bazen kendi içine bakmaya korkar ya, hani o kimseye söyleyemediği, kendine bile itiraf ederken duraksadığı anlar vardır. Bir insanın, sırf sınırlarını görmek, "ben herkesten farklıyım, yukardayım" diyebilmek için ne kadar ileri gidebileceğini düşünün. Tam o sınır çizgisinde, insan kalabilmekle her şeyi yakıp yıkmak arasındaki o incecik bağ koptuğunda, geriye sadece o yalın acı kalıyor.
Dünya zaten haksızlıklarla doluyken, bir de insanın iç dünyasında kurduğu o adalet terazisi var. Kafada büyütülen bir düşüncenin peşinden gidip, işe yaramaz ve zararlı birini ortadan kaldırmanın iyi bir şey olacağına kendini inandırmak... Bu düşünce başta ne kadar güçlü, ne kadar mantıklı görünürse görünsün, o ilk geri dönüşü olmayan adım atıldığı an her şey darmadağın oluyor. Asıl mesele o planı gerçekleştirmek, o cesareti göstermek değilmiş meğer. Asıl mesele, her şey bittikten sonra o sessiz, dar odada kendi kalp atışlarını dinleyerek sabahı edebilmekmiş. İnsan, zihninde büyüttüğü o fikrin altında öyle bir eziliyor ki, kendi eliyle ördüğü duvarların arasında her gün yeniden canından can gidiyor. Sokaklarda yürürken, üstünde kimsenin bilmediği o ağır sırrın yükü, her an birisi arkasından seslenecekmiş gibi gelen o korku, dışarıdaki hayattan çok daha gerçek, çok daha can yakıcı bir hal alıyor.
Bu süreçte insanı bitiren şey polis korkusu ya da hapse girme düşüncesi de değil. İnsan kendi içinde öyle bir duvara tosluyor ki, oradan kaçış yok. Çevrendeki insanların normal konuşmaları, havadan sudan sohbetleri, sana öylece bakıp geçmeleri bile bir süre sonra o gizli günahı yüzüne vuran bir tokat gibi gelmeye başlıyor. Kendini herkesten üstün gören o kibirli kafa, yavaş yavaş yalnızlığın, tek başınalığın en dibine çekiliyor. İnsanlardan kaçmak, sevdiklerinden uzaklaşmak, aslında o uzak
Puan vermedi·208 syf.·
2026 27. kitabı
Zaman her şeyi eskitir derler ama insanın değişmeyen yanlarıyla yüzleşmek, insana zamanın aslında hiç geçmediğini hissettiriyor. Gülistan bende tam olarak bu hissi bıraktı. Bazı kitaplar vardır, okurken sadece anlatılanlara değil, "Neden hâlâ unutulmadı?" sorusuna takılıp kalırsın. Kitap boyunca kendime şunu sordum: Çok uzun zaman önce yaşamış bir insan, bugünün insanını nasıl bu kadar iyi tanıyabilir? Hırsımız, kibrimiz, olduğumuzdan farklı görünme çabamız veya o bitmek bilmeyen kırgınlıklarımız... Takvimler değişmiş ama insanın iç dünyası hep aynı kalmış gibi.
İnsan bazen okuduğu bir cümleden rahatsız olur; çünkü tam o sakladığı yere dokunur. Gülistan’ı okurken bunu sıkça hissediyorsun. Sayfalarda sürekli kibirle, çıkarla ve gösterişle karşılaşıyorsun. Ama Sa‘dî bunları anlatırken kimseyi incitmiyor. Sanki karşısına oturmuşsun da sana sakin sakin hayata dair bildiklerini anlatıyor gibi. Belki de bu yüzden, o sade ve derinden gelen üslubu insanı çok daha fazla etkiliyor.
Aslında kitaptaki olaylarla bugün yaşadıklarımız arasında düşündüğümüz kadar büyük bir uçurum yok. İnsan ilişkileri, beklentiler, samimiyetini kaybeden paylaşımlar… Bazı bölümlerde ister istemez çevrendeki örnekleri düşünüyorsun; hatta bazen doğrudan kendini.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, kimsenin kusursuz gösterilmemesi oldu. Bir yerde çok güçlü birinin yaptığı bir hata, brassica yerde ise çok mütevazı görünen birinin içindeki o küçük gurur karşımıza çıkabiliyor. İnsanların sadece tek bir yönüyle değil, hatalarıyla ve sevaplarıyla anlatılması kitabı çok gerçek kılmış. Bu yüzden okurken yabancı bir metin değil de, hayatın içinden bir parça okuyor gibi hissediyorsun.
Sadi-i Şirazi’nin dili de bir o kadar etkileyici. Uzun uzadıya anlatmıyor; bazen kısacık bir hikâyeyle seni öyle bir durduruyor
Puan vermedi·160 syf.·
2026 26. kitabı
Bazen insan, hiç girmeyeceğine yemin ettiği sokaklarda en kıymetli hazinelerini bulur. Benim için bu kitap tam olarak öyle bir keşif oldu. Kapağını görsem dönüp bakmayacağım, ismine bile kendimi uzak hissettiğim bir hikâyenin içinde, beklenmedik bir anda kaybolurken buldum kendimi. İlk karşılaştığımızda "Ben bunu neden okuyayım ki?" diye geçirdiğim o düşünce, yerini derin bir minnete bıraktı. İyi ki bir tavsiye üzerine elime tutuşturulmuş, iyi ki o ilk yargımın ötesine geçebilmişim.
Okudukça sadece bir olay örgüsüne değil, insanın içini inceden inceye sızlatan ama o sızının adını tam koyamadığı bir iklimin içine çekildim. Yaman Dede’nin yaşadığı şey sadece bir hayat tercihi değil; yıllarca içindeki o eksik parçayı nereye koyacağını bilememenin yorgunluğu gibiydi. Üstelik bunu bağırıp çağırarak değil, derin bir sessizlikle anlatıyor. Beni en çok sarsan da bu gürültüsüz hali oldu. Bazı yerlerde durup uzun uzun nefeslendim; çünkü bazen her şey tam görünürken bile insanın içini bir türlü dolduramadığı o boşluk hissi ne kadar da gerçekmiş, bir kez daha anladım.
Eskiden kitaplarda sadece bir olay akışı arardım; şimdi ise o görünmez hissin peşindeyim. Bu kitapta da bende kalan tek şey o yoğun duygu oldu. Bazı cümleler o kadar sade ki, insanın içine bir taş gibi oturuyor. Okumayı bitirmiş olsam da biliyorum ki bazı satırlar, hiç beklemediğim anlarda zihnimde yeniden canlanacak. Eski İstanbul’un o puslu havası, vapur sesleri ve tekkelerden süzülen akşam yorgunluğu her şeyi sanki bir rüya sahnesi gibi kılıyor. Bu yavaşlık aslında hikâyenin kendisi; çünkü anlatılanlar alelacele tüketilip geçilecek türden değil.
"Kesinlikle okumalısınız" diyebileceğim o mükemmel, kusursuz eserlerden biri mi, emin değilim. Ama şans verilmesi gereken, farklı bir deneyim olduğu kesin. Belki de en
Puan vermedi·272 syf.·
2026 25. kitabı
Mary Shelley’nin bu eseri, benim için her şeyden önce bir terk edilme ve aidiyet arayışı hikayesidir. İnsanın en saf haliyle dünyaya gelip, sadece dışlandığı ve sevilmediği için nasıl bir yıkım makinesine dönüşebileceğini görmek sarsıcı bir deneyim. Victor’un kibri ile yaratığın çaresizliği arasındaki o ince çizgide yürürken, aslında hepimizin içindeki o "anlaşılma" arzusunun ne kadar hayati olduğunu bir kez daha anladım. Toplumun, kendi kalıplarına uymayanı nasıl kolayca canavarlaştırdığını izlemek, sadece bir roman okumaktan öte, bugünün dünyasına ve insan ilişkilerimize tutulmuş çok sert bir ayna gibi hissettirdi. Kendi hırslarımızın peşinden giderken neleri feda ettiğimizi ve yarattığımız değerlere karşı ne kadar sorumsuzlaşabildiğimizi düşünmek, metnin her satırında beni biraz daha derinlere çekti.
Mary Shelley’nin bu sarsıcı eseri, hırsın ve yalnızlığın insan ruhunda açtığı derin yaraları öyle bir anlatıyor ki, metin bittiğinde insanın elinde sadece bir korku hikayesi değil, ağır bir vicdan yükü kalıyor. "Modern Prometheus" vurgusu boşuna değil; ateşin sırrını tanrılardan çalan Prometheus gibi Victor da yaşamın sırrını çözmeye çalışırken aslında kendi felaketini hazırlıyor. Victor Frankenstein’ın cansız bedenleri bir araya getirerek hayat verme tutkusu, ilk bakışta bilimsel bir zafer gibi dursa da yarattığı varlık gözlerini açtığı an her şey bir kabusa dönüşüyor. Kendi elleriyle var ettiği bir canlının fiziksel görüntüsünden korkup onu kaderine terk etmesi, Victor’un aslında zekası kadar kalbinin olgunlaşmadığını açıkça gösteriyor. Bir canlıya hayat vermek sadece biyolojik bir süreç değil, o hayatın sorumluluğunu sonuna kadar taşımayı gerektirir; ancak Victor bu sınavda bizzat sınıfta kalıyor.
Yaratığın hikayesi ise insanın içini asıl sızlatan kısım. Dünyaya
Frankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,8bin okunma