Ey, öldürülen, ahları kimi mahşere kimi dünyaya bırakılan günahsız nadide kadınlar, kız kardeşlerim; sizin kefenleriniz tozlu yollara serildi ama merak etmeyin, bir kadın, o kefenleri son kez kendi kanıyla yıkadı, bir köyün gölgesini ateşe verdi ki bundan böyle baharlarınız solmasın, çiçekleriniz koparılmasın…”