Gülay Özten
@Gulayozten
Şu anda okuduğu kitap
Kendimle hasbihalİnsan ve Duygular
Kendi elinden tutup kendi hayatını yeniden düzene sokacak olan daima sensin. Kendine ebeveynlik, bazen de kendini o hiç hoşuna gitmeyen işler için harekete geçirmektir. "herkes hakkımda ne diyecek" mengenesini gevşetecek olan, içimizdeki yetişkin ses. Kimse senin eylemlerini zannettiğin kadar düşünmüyor. Herkes kendi yaşamının başrolünde. Doyasıya hata yapabilir, özgürce fikrini değiştirebilir, deneyip yanılabilirsin. İnsan olmak, deneye yanıla yolunu bulmak. Kervanı yolda düzmek normal. Her şeyi tam teşekküllü planlamaya çalışmana gerek yok. Çoğumuz yolumuzu, yürürken yaratıyoruz. Ve hayat hiçbir plana zaten sadık kalmıyor. Her şeyi öngörmek, tüm cevapları bilmek, her adımında emin olmak filan imkansız. Kendini insanüstü beklentiler ile sıkma kimse tüm cevapları bilmiyor. Şüphe edebilirsin, sorgulayabilirsin, bunlar son derece sağlıklı. Yolda planların değişecek, koşullar dönüşecek, buda hayatın doğası. Belirsizlik ve değişim bir ömür hep bizimle. Buna razı gelerek adım atabilmek, erginlenmek. Beklentilerine karşılık alamadığın kapıları gözlemeyi, Yıllar evvel kurumuş çeşmelerin önünde boş taşına beklemeyi bırak. Suçlayıp durmak seni olduğun yere mıhlayacak. Artık geçmişe işaret etmeyi bırak. Büyümek, bugün kendi yazgının sorumluluğunu almak demek. Sen yeniden başlamaya evet dedikçe, payına düşen güçlükleri göğüslemeye razı geldikçe, anlam dört bir yandan yaşamına akacak. Bazen sadece ayağa kalkarsın. Zihninde ki tüm o bahaneleri öpüp bir kenara koyarsın. Kendi elinden tutar, ve kendi hayatını yeniden düzene sokarsın. Gelelim tavrına, tüm bunları hangi tavırla yaşayacaksın?
Ya üzerinde büyük bir yük varmış gibi yaparsın, ya da dansın bir parçası gibi. Hangisi seçimini yap...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
'Merhamet yorgunluğu ' diye bir kavram var. Sürekli başkalarını düşünmek, Başkalarına öncelik vermek, kendini ise ihmal etmek. Merhamet yorgunu insanlar gün sonunda zihinlerinde binbir düşünce ile yorgun bir şekilde yatağa girerler, merhameti önce kendilerine göstermedikleri için.
Anlaşılmak büyük bir nimet. Sevilmekten daha lüks bir duygu. Hele böyle bir zaman diliminde oldukça ehemmiyetli bir his. Hasbelkader sevebiliriz belki de seviliriz fakat anlaşılır mıyız bu gerçekten de meçhul. Allah anladığınız anlaşıldığınız bir hayat sunsun gerisi teferruat.
Bazen yan yana savaşıp mücadeleyi birlikte vermek yerine karşı karşıya kalıp birbirimizi hırpalıyoruz. Asıl kızgınlığımızın ne için, kime, hangi duruma olduğunu bir yakalayabilsek çözebileceğiz belki sorunu. Çoğu zaman durmuyor alan savunması yapmaktan gerçek sorunu kaçırıyoruz.
Ne yaşamış olursam olayım ne kadar meşguliyetlerim olursa olsun hayatımdaki insanların hep bir şekilde yanında olmaya çalıştım. Hayatlarına bir nebze dokunmak karanlıklarına ışık olmak istedim hep. Huyum bu, bana bulaşan insanlar ışıksız kalmasın yüzlerinde güller açsın istedim. Çıkarsız menfaatsiz ilişkiler kurdum daima. Fakat bu iyimserliğim fazla yıprattı galiba beni. insan ırkının bu kadar ince düşünceyi, merhameti haketmediğini unutuyorum hep. Değiştiremiyorum da bu beni bir insan yedisinde neyse yetmişinde de öyle olurmuş. Kalbi küflenmiş bu yüzyılın beni hakettiğini düşünmüyorum. Ah benim körler ülkesinde ayna satmaya çalışan kalbim kimse de demedi ki sana insanlar için gözlerini feda etsen zaten kördü derler