Zıtlık tecelli edince; güzel olanda çirkinleşir, kıyamadığın ne varsa düşüncende bile yok olur, her saniye var olan hiç olur. Zıtlıklarla var olduğunu söylediğimiz ne varsa zıtlıklar tecelli edince ölüme mahküm da olur.
Yazının öznesi, kendisini cümlesine hapsetti ve yazdığı yazıyı halsiz düşürdü. Oysa genlerinde can çekişen bir eski zamanı azıcık anımsayabilse, insanın varlığının bütün dünyadan oluştuğunu görecek. Ağaçlar, kuşlar, sular, bozkırlar, serçeler, kediler, çocuklar... Hepsinin de kalbinin hizasından çiçeklenip durduğunu görecek.