"İnsanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz.Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehir yaşanır kılan şey iyi yönleriydi."
"Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok
inanmıştım ki, bunda aldanmiş olmak, bende artik inanma
kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama,
darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını
hissediyordum. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum
bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmışti; çünkü o benim
için bütün insanliğın timsaliydi."
"Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok... Lüzum da yok. Demek böyle olması icap ediyormuş. Yalnız söyleyebilsem... Bir kişiye olsun içimdekileri dökebilsem... Bunu sahiden istesem bile artık böyle bir insan bulmama imkan yok... Bende arayacak hal kalmadı..."