Əslində, haradan və necə başlayacağımı bilmirəm. İlk növbədə onu deyim ki, kitab haqqında uzun-uzadı yazmayacağam. Çünki bu kitabı oxumaqda gecikmişəm. Ona görə də, kitab haqqında yetərincə yazıldığını düşünürəm. Düzdü, bu kitab haqqında nə qədər çox yazılsa belə azdır. Nəysə:)
Kitaba başladığım zaman mental olaraq Villinin vəziyyətində idim. Və eyni Villidə olduğu kimi Visamda mənim yaralarıma məlhəm oldu. Onun mavi gözləri, xəstəliyinə rəğmən ümid dolu sözləri, onun etdiyi hər şey mənə məlhəm oldu, mənə güc verdi, mənim itmiş inamımı yenidən mənə qaytardı. Çox üzgünəm ki, həyatımda Visam kimi biri yoxdur. Sanki Rövşən bəy bunu hiss edib və Visam obrazını yazıb.:)
Visam yazılmış bir obraz olmağına baxmayaraq mənim ən yaxın dostuma çevrilib. Heç düşünməzdim ki, bir obraz mənə bu qədər kömək edə bilər və eyni zamanda mənim yaxın dostuma çevrilər.:)
Xülasə, sonda xırdaca bir etiraf edim ki, kitabı belə gec oxuyub qutarmağımın səbəbi Visamdan ayrıla bilməməyim idi. Visamın ölümünü oxuyarkən qəlbimdəki ağrını hansı kəlimə ilə ifadə edim bilmirəm. Kitabın son sətirlərində artıq çox kövrək idim. Həm dostumun ölümü həm də, kitabın bitməyi məni çox kədərləndirdi. Axxx Visam, sən nə yaxşı ki, yazılmısan!