Hayatıma dışarıdan baktığımda, ödüm kopuyor hâlâ.
Geldiğimde; öleceğimi sandığım bir yerdeyim.
Ve enteresan bir şekilde, mutluyum.
Kâinatın içinde zerre bile değilken, kendi hikayemde başrolde olmamdı belki bütün sır.
Ve aslında bu sırrı taşımak, yükü taşınabilir kılıyordu belkide.
Hikayeyi hikaye yapan, herşeyi ile hikayenin bana ait olmasıydı.
Acısının bir tek bana ait olması, elbette ki mutluluğunun kırıntısını da hissettirecekti.
Ve ben iyiki varım.
Yoksa; bu kainatın içinde bir zerre bile değilken, kainatı kaplayan kocaman bir hikaye yaşanmayacaktı...
Gülsim Horan