Günay Qasımzadə
@Gunay2002
109 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Emil Cioran ile Christian Bussy’nin yaptığı röportajİntihar
C.B.: O hâlde artık size şu soruyu sormak zorundayım. Niçin intihar etmediniz?
E.M.C.: Çünkü beni kurtaran şey, intihar fikri oldu. İntihar fikri olmasaydı kendimi çoktan öldürmüş olurdum. Yaşamaya devam etmemi sağlayan şey her zaman önümde böyle bir seçeneğin olduğunu bilmekti. Sahiden de bu düşünce olmasaydı bu hayata, bir yere veya bir şeye saplanmış olma duygusuna asla katlanamazdım. Benim için, intihar fikri, her zaman özgürlük fikrine dayalıydı. Kendi kendime dedim ki: “İntihar fikriyle her türlü şeye katlanabilirim çünkü her şey bana bağlı.” Demeliyim ki düşünülenin aksine intihar fikri olumlu bir fikirdir. İnsana istek verir.
C.B.: Kaçış değil midir?
E.M.C.: Yok, kaçış değildir. Ben intihar fikrinden bahsediyorum, intihar saplantısından. İntihar etmekten söz etmiyorum, intihar düşüncesinden bahsediyorum. Hristiyanlık intiharı kapı dışarı ederek psikolojik bakımdan büyük bir hataya düşmüştür. İntihar fikrini diyorum tabii. Çok önemli burası; hayatımdaki tüm zorlu anları bu çıkar yol fikriyle atlatabildim. Sahiden de intihar fikrine sığınarak yaşamak şartıyla her şeye katlanabileceğimize inanıyorum. Kendimizi öldürmemize hiç gerek yok, nihayetinde kendimizi istediğimiz zaman öldürebiliriz. Ama esas önemli olan şey bu fikri kafada taşımaktır. Ama Hristiyanlık bu fikri itibardan düşürerek muazzam bir sorumluluğu üsteniyor. Eski çağlarda, bunu tarihçilerden öğreniyoruz, yani sadece tarihçilerden de değil tabii, filozoflarda çok ilginç bir intihar tarzı varmış, artık bunun pabucu dama atıldı, kimse artık yapmıyor bunu, nefeslerini tutarak intihar ediyorlarmış, kendilerini boğuyorlarmış yani. Bence intihar etmenin çok zarif bir şekli bu. Ama mesele bu değil yani, intihar etmek değil, esas olan intihar fikridir. Bu fikri yasaklamamak gerek. Tam aksine bu fikirden
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanları anlamıram necə hər şeyə dözürlər. Hər nə qədər gülsəmdə içimdə çarəsiz bir mübarizə aparıram. Bu zamana qədər yaşadığım soyuq bir cəhənnəmi xatırladan dünyanızda tək gerçək hər şey yox olub gedir. Bir şeyləri təqlid eləməkdən sıxıldım. Pis biri deyiləm ama yaxşı insan olmaqdan yoruldum. Son ilim dediyim ilin üstündən daha bir neçə ildə keçdi. İntihar düşüncəsi vərdiş halına gəlincəyə qədər ortaya çıxan mənəvi çöküntü qədər mənfur alçaqca bir şey yoxdur. Tək dərdim heç kəsi üzmədən getməkdir. Qəlblərin paramparça olduğu, qırıldığı, daş kimi qatılaşmaq məcburiyyətində qaldığı bu dünyanı tərk edirəm. Yaşamağa hər yöndən məcbur olan, acı çəkməyə hazır olan insanlardan deyiləm. Bu necə həyatdır ancaq tələskənlik, hərəkət içində ? Yaşam - böyük bir incitilmədir.
Hər şeyi çox mu boş verdim yoxsa həyatdan ümidimi mi kəsdim bilmirəm. Keçirmi yoxsa öyrəşirəm bilmirəm. Bəlkə də fərqində olmadan yox oluram. Cəmiyyətə uyğunlaşa bilmirəm. Bəlkə də illər keçsədə bir küncə çəkilib sorğusuz sualsız divarı izləməkdən əl çəkməyəcəm. Bəzi durumlarda sadəcə acı çəkilir sözlər aciz qalır. Özümü olmaq istədiyim kimi görmürəm. Gecələri qonaq olan düşüncələr bədənimi tərk edərkən ümidimi də götürür. Bütün həyatımız boyunca haradan gələcəyini bilmədiyimiz dinclik, rahatlıq , huzur axtarırıq. Mən isə heç bir şey axtarmıram sadəcə dururam. Zehnim açıq bir yuxuda yaşayır. Sıxılqan ruhum huzurla yaşamağima əngəldir. İçimdəki boşluğu aydinlatacaq bir həyat qığılcımı hələ də yoxdur. Yalnızlıq ilk zamanlar tərcihim idi, insan olmanın acizliyi burada özünü ələ verir. Yalnız qalmaq heç bir ruha yaxşı gəlməyib, gəlməyəcəkdə.