Sanki insanların tək dərdi yetərli bir gəlirə sahib olub ailə qurmaq idi. Mən bunu arzulamıram. Ama onlara baxanda ən azından həyatlarını davam etdirəcək bir məqsədləri var, özümə baxanda isə davam etdirəcək bir şey tapa bilmirəm. Qısaca heç bir şey məni tam mənası ilə məmnun etməyəcəkdir. Bəlkə də varolmagin səbəb olduğu yorğunluq insanın illər boyunca ağlı başında qalmaq üçün sərf etdiyi qeyri adi səydir. Əgər çox uzun yaşayaramsa qorxaram öləcəyimdən - yəni ölümdən qorxacaq hala gələcəyəm . Yetərincə güclü ikən indi ayrılmaq istəyirəm bu həyatdan. Mən bunu yazarkən bir çox insan öldü və ölməyə davam edir. Və bizdə bir gün bunun parçası olacayıq. Bəlkə saniyələr sonra bəlkə dəqiqələr sonra mütləq bu yığına əlavə ediləcəyik. Bilirəm çox düşünürəm bunun üstündə ama kimsə bunun haqqında danışmaq istəmir. Mənim problemim özümü yox etmək istəyim və bunu bacarmaqda yetərsizliyimdir. Birtəhər özümə hakim ola bilmirəm, içimdəkinə son verə bilmirəm.
Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzusu, hatta ümidiyle yatağa giriyorum: Ve sabahleyin gözümü açıp
yine güneşi görünce neşem kaçıyor. Ah keşke huysuz biri olabilsem, suçu havaya, üçüncü bir şahsa, başarısız bir girişime yükleyebilsem, o zaman keyifsizliğimin katlanılmaz sıkıntısı yarı yarıya azalırdı.
Dine saygılı biri olduğumu sen de biliyorsun, dinin bazı güçsüzler için bir dayanak, bazı susamışlar için serinletici bir içecek demek olduğunu biliyorum. Ancak - herkes için böyle midir, böyle mi olmalıdır? Kocaman dünyaya bakarsan, binlerce kişi için böyle olmadığını görürsün, inançlı olsun olmasın, binlercesi için böyle olamayacağını görürsün, peki benim için böyle olmak zorunda mı ?