Günay Qasımzadə

İnsanların ne yaptıklarını, nasıl çalıştıklarını, her gün aralarında gezip gördükten sonra kendimle daha barışık hale geldim. Çünkü her şeyi kendimizle, kendimizi de herkesle karşılaştıracak şekilde yaratılmışız bir kere, bundan dolayı mutluluk ve hüznümüz bağlı olduğumuz şeylerden etkileniyor kuşkusuz, bu durumda en tehlikeli şey de yalnızlık. Doğası gereği kendini aşmaya zorlanan, edebiyatın fantastik imgeleriyle beslenen hayal gücümüz, kendimizin en aşağıda bulunduğu bir dizi varlığı sıraya sokuyor, dışımızdaki her şey daha güzel, bizden başka herkes daha mükemmelmiş gibi görünüyor. Ve bu çok doğal bir akış içinde gerçekleşiyor. Bazı şeylerin bizde eksik olduğunu çok sık duyumsuyoruz, eksikliğini duyduğumuz şey de çoğunlukla bir başkasında varmış gibi geliyor bize, sahip olduklarımızın yanı sıra yüceltilen bir parça gönül huzurunu bile ona layık görüyoruz. Böylece şanslı kişinin, yani bizim hayal ürünümüz olan kişinin hiçbir eksiği kalmıyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Artıq qısa cümlələr qururam.
Mənə bir şey oldu. Nə zaman oldu, necə oldu bilmirəm. Xatırlamıram. Artıq uzun cümlələr qura bilmirəm, insanları dinləməyə təhamülüm qalmadı. Əvvəllər insanların söhbət etdiyi ortamlardan qalxa bilirdim amma indi onu da etmirəm. Oturduğum yerdən düşüncələrə dalıram. Artıq insanlar danışarkən üzlərinə baxıram, gözlərinin içinə deyil də ağızlarına baxıram. Bir şey oldu amma anlamaği da buraxdım. Ətrafımda olub bitən heç bir şeyə anlam verə bilmirəm amma buna da təəccüblənmirəm. Davamlı boşluq hissi ilə mübarizə aparıram. Oxuduğum kitablar əvvəlki kimi dad vermir. Getdikcə insanlardan uzaqlaşıram. Əvvəllər kömək istəmək mənə çətin deyildi amma indi kömək istəmək belə zülüm gəlir. uzun cümlələr qurmağa taqətim qalmadığı kimi sanki uzun cümlələr quranda boş boş danışacağım kimi hiss edirəm. Getdikcə daha ümidsiz hal almağa başladım. Özümdən qaça bilmirəm.
Birbirimizi mutsuz kılmamız yetmiyormuş gibi, bir de herkesin kendisine ara sıra sağlayabildiği sevinci elinden mi alalım? Keyfi olmadığı halde bunu gizleyecek, etrafındaki sevinçli havayı dağıtmadan buna yalnız başına katlanacak kadar iyi bir insan gösterin bana!
Ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum! Yine tasvir ve etkin bir güçten çok, sezgi ve belirsiz bir arzuya yer veren bir dünya bu. O zaman her şey birbirine karışıyor ve arkasından düşler içinde dünyaya gülümsemeyi sürdürüyorum.