İnsanı geliştiren şey, yaşadığı olumsuzluklardır. Teori doğruysa beynimiz aslında hatalardan öğreniyor. Hatalarının envanterini verimli şekilde tutabildiginde, bunlarla bilinçli ilişki kurabildiğinde, onların gerçek farkındalığına dair çaba gösterdiğinde, o hataların hepsi senin iyileşmene katkı yapan pek kıymetli kayıtlara dönüşüyor..
İnsan, fedakarlık ediyormuş gibi yapar. Fakat kelimenin gerçek anlamıyla böyle bir şey yoktur ve asla da var olmamıştır. İnsan sık sık, gerçekten de kendini sadece bir başkası uğruna feda ettiğini düşünür. Fakat yanılmış olur. Temeldeki dürtüsü, doğasının ve eğitiminin bir gereksinimini tatmin etmektir. Böylece, ruhu için huzur bulabilir.
"Bir sürü kitap okuyoruz ama okuduklarımızın hepsi aklımızda kalmıyor, o hâlde niye okuyoruz?
"Çünkü bir kitap, bir roman, bir şiir okuduktan sonra okuduklarımız aklımızda kalmasa bile asla aynı insan olmayız."