Gupse Şahin
@Gupse__
Serenade für NadiaDuygu ve Düşünce
Serenad kitabını yaklaşık bir saat önce bitirdim. Livaneli yine yapmış yapacağını. Okurken “hiii”, “aaa” gibi sesler çıkardığım, beni derinden etkileyen müthiş eserlerden biri oldu. Livaneli’nin İslam ve Müslüman kültürü hakkındaki bazı yorumlarına katılmasam da, özellikle Türkiye’de kadınlara sunulan hayat ve onları sıkıştırdıkları dar kalıplara dair eleştirilerini çok yerinde buldum. Bu satırları yazarken fonda Evgeny Grinko’nun Serenad parçası çalıyor. Elbette Max’ın serenad notaları olamaz ama bu nostaljiden de geri kalamazdım. Serenad, var olduğuna o kadar inandığım bir parçaydı ki… Kitabı okurken sürekli “Acaba nasıl bir ezgisi vardı, dinlemek nasıl olurdu?” diye düşündüm durdum. Ve tabii Struma… Bu kitap sayesinde öğrendiğim Struma’nın hikâyesi beni derinden sarstı. Kitabı kapatır kapatmaz Struma’yı araştırmaya başladım. Eski gazete arşivlerine baktım, bu olaydan nasıl bahsedildiğini merak ettim. 24 Şubat 1942 tarihli gazetelerin çoğunda Türkiye’de bir bomba patladığı, Alman elçisinin patlamaya yakın bir konumda olduğu ve çok şükür zarar görmediği haberi kocaman yer kaplıyordu. Yan tarafta ise küçücük bir bölümde, 768 yolcusuyla Struma’nın battığı yazıyordu. Ölüme terk edilen onca insan; Romanya’da, Almanya’da, Filistin’de, Türkiye’de yer bulamadığı gibi bir gazete sayfasında da zorla bir köşeye sığdırılmıştı. Hükümetler suçluydu. İnsanlık suçluydu. Elimizden gelmeyenler bile suçluydu. Beni en çok etkileyen bir diğer şey elbette Max ve Nadia’nın aşkıydı. Kavuşamayan iki âşığın hikâyesi her zaman hüzünlüdür ama bu bambaşkaydı. Var olduğuna bu kadar içten inandığım kitap karakterleri çok azdır (Nevzat Komiser gibi). Onların aşkı beni alıp bambaşka diyarlara götürdü. Türkiye’de yaşayan neredeyse her ailenin geçmişinde bir göç, bir afet, bir trajedi olduğunu bir kez
Reklam
Hayat ırmağımız, bazen karmaşalar, beklenmedik olaylar, tesadüflerle yatak değiştiriyor ve bizi hiç ummadığımız bir menzile ulaştırıyor.
Reklam