Aysu Güvez Ünal
@Guvezaysu
“Esneyen bütün bir dünya kadar yorgunum ben.”
Savaş karşıtı kitaplara bayılıyorum. Ama böylesi muazzamdı. Muhteşem bir edebi zevkti, o cümlelerin vuruculuğu, savaş sonrası izlerinin nasıl devam ettiğini anlatışı… Mükemmel bir kitap okudum. Kitabın adı o kadar iyi seçilmiş ki tam da bu olmalıymış.
3 yıl Sibirya’da savaşıp vatanı Almanya’ya dönen Beckmann önce karısının yanında başka bir erkek görür. Bu kapının dışında kaldıktan sonra gittiği her kapıda dışta kalır. Herkese isyan eder. Tanrıyla konuşur, ölümle konuşur. Onlar bile umursamazlar onu. Açlık o kadar güzel anlatılmış ki aklıma hep Knut Hamsun’un “Açlık” kitabı geldi.
Bu eseri herkesin okumasını isterim. Kısacık bir kitap insana çok şey öğretebilir.
Reklam
Kadınları çocuklarına öldürttülerAlıntı
Kitapta kime üzüleyim bilemedim. Masum Esme’ye mi, annesini ufacık yaşta öldürmek zorunda kalan Hasan’a mı? İkisi de kurbandı benim gözümde. Esme üstünden Anadolu’da kadın olmanın, kocası ölmüş bir kadın olmanın, güzel bir kadın olmanın zorluğunu görebiliyoruz. Ah bu coğrafyada kadın olmak! Hepimiz biraz da olsa kadın olmanın zorluğunu çekiyoruz. Biraz doğuya gidince daha da artıyor bu zorluklar. Biraz kırsala inince daha da..
Yaşar Kemal’in kalemi beni çok etkiledi. İnce Memed’i okurken de inanılmaz etkilenmiştim ama kısacık romanda duyguları bu denli aktarması muhteşem. Okuyacak olan herkese keyifli okumalar dilerim.
Milli mücadelenin ilk romanı “Ateşten Gömlek”.
Milli mücadele dönemini çok güzel anlatan kitapta çok büyük eksiklik dikkatimi çekti. Milli mücadele anlatılırken Atatürk’ten 1 veya 2 cümlede bahsedip geçmek, Atamızın çabalarını, askerî dehasını bu kadar üstünkörü anlatmak hatta anlatmamak kitaptan beni bir nebze soğuttu. En azından en sevdiğin Türk Klasiği olan “Yaban” da yapıldığı gibi Atatürk’ten 3-5 cümlede övgüyle bahsedilebilirdi. Sonuna kadar hep Atatürk’ten ne zaman bahsedecek acaba diye sayfaları çevirdim.
Bunların dışında yaşanan olaylar bana çok geçti. Acıları kendi acım gibi gördüm. Başka kusuru olmayan kitap Milli Mücadele devam ederken yazılmış olduğundan kaynaklı olsa gerek duyguları aktarma konusunda çok başarılıydı. Ayşe’nin hikayesine etkilenmemek mümkün değil. Sonunda da çok güzel bir ters köşe vardı. Tavsiye ederim, mutlaka okunmalı.
“Ölmekten korkmamak askerlere mi özgüdür?”
“Kaderin tedavi edilememesi dehşet vericiydi!”
Victor Hugo ne büyük yazarsın! “Sefiller”i ilk defa çok sevdiğim Halil amcamın elinde görmüştüm. “Ne okuyorsun?” dediğimde “En son en sevdiğim kitabı okuyorum.” demişti. Halil amcamı 1 hafta sonra kaybetmiştik. Hayatımda gördüğüm en kültürlü, bakış açısı en farklı insanlardan biriydi. Benim de artık en sevdiğim kitap “Sefiller”.
Uzun betimlemelerle yazıldığı zamanın Paris’ini gözümde tamamen canlandırmamı sağladı. Karakterler çok güzel işlenmiş ve inanılmaz bir olay örgüsü var. Puzzle yapar gibi bütün karakterleri birbirine bağlamış. Hugo öyle karakterler yaratmış ki bir karakter için hüngür hüngür ağlarken diğeri için çok büyük nefret besledim. Yazılmış ve yazılabilecek en iyi eserlerden biri, bir başyapıt. Asla unutamayacağım karakter Jean Valjean. Doğrularımı sorgulatan bir kitaptı, bana çok şey kattı. Fazla sayfa sayısı korkutmasın. Kesinlikle herkesin okuması gereken bir eser.
O kadar güzel bir kitaptı ki ne yazacağımı, nasıl anlatacağımı asla bilemiyorum. Okurken çok farklı duygulara girdim ama bunları ifade edemem sanırım. İşaretleme yapmadığım yer kalmadı. Felsefi düşünceleri harika bir romanla aktardığı için yazarı tebrik ediyorum. Muhteşemdi. Herkese bıkmadan tavsiye edeceğim bir kitap oldu.
“Kutsal olan hakikat değil, kişinin kendi hakikatini aramasıdır! İnsanın kendisini sorgulamasından daha kutsal ne olabilir?”
Reklam