Aman, bu yaşlılık ne hoş! ne kadar kısa zaman içinde, ne kadar farklı zamanları ve ne kadar büyük bir süratle düşünebiliyor insan. beynimi etkileyen bir hastalığım olmadığına şükrediyorum. hafıza, kendi başına kalabalık bir arkadaş grubu, yaşlı insan için. yaşamayanların bile hala içinde canlı olarak yer aldığı bir arkadaş grubu. sevdikleri, sevmedikleri, hiç mühim değil. değil mi ki benimle beraberler. kısacık zaman diliminde tarihin kaç yılında, ne kadar hızla dolaşabiliyorum. yaşadıklarım, okuduklarım, şahit olduklarım, hepsi artık benim malım, kendi tarihim. iyi ki hayatımı sonradan hatırladığım süratte yaşamadım. yoksa, ömrüm bir kelebek kadar kısa olacaktı.