FIRAT SUBAŞI
@HAYAL_KAHVESI
Bazı insanlar vardır; bir şiir gibi girer hayatına, kitap gibi kalır...
Rüzgârın taşıdığı bütün hikâyeleri dinledim; en güzel cümle yine de senin sessizliğindi...
İSTANBUL
Sana bakmak, bütün rastlantıları reddedip bir mucizenin varlığını anlamaktır...
44 kütüphaneci puanı
6459 okur puanıTemmuz 2019 tarihinde katıldı
İnci Aral, karakterlerin iç dünyasını son derece incelikli işler. Okur, onların yalnızlıklarını, pişmanlıklarını ve umutlarını adeta hisseder. Roman boyunca insanın geçmişiyle hesaplaşması, kaybettiklerinin ardından duyduğu özlem ve sevmenin bedeli ön plana çıkar. Bu nedenle eser, duygularını saklamayan ve okurunu da duygusal olarak içine çeken bir anlatı sunar. Romanın merkezinde yalnızca bir aşk hikâyesi yoktur; daha çok aşkın insanın içinde bıraktığı izler vardır. Karakterler birbirlerini severken aynı zamanda kendi eksiklikleriyle de mücadele ederler. Bu yüzden romandaki romantizm, pembe ve kusursuz bir mutluluk değil; özlem, bekleyiş ve kavuşamamanın hüznüyle yoğrulmuş bir romantizmdir. Aşk burada bir sığınak olduğu kadar bir yaradır da. Yazarın dili şiirsel ve zariftir. Betimlemeler, karakterlerin ruh hâllerini yansıtacak şekilde kullanılır. Romanda olaylardan çok duygular ve iç çözümlemeler öne çıkar. Yazar, sıradan görünen anların içine büyük anlamlar yerleştirir. Bu yönüyle eser, hızlı akan bir olay örgüsünden ziyade insan ruhunun derinliklerinde dolaşan edebi bir yolculuk gibidir. İnci Aral, romantizmi hüznün, hüznü ise insan olmanın doğal bir parçası olarak işler. Roman bittiğinde geriye büyük olaylardan çok, kalpte yankılanan duygular kalır. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
Gülün Adı, görünüşte bir cinayet romanı olsa da derinlerinde; geçip giden zamanın, kaybolan aşkların ve insanın elinden kayıp giden güzelliklerin hüznünü taşıyan son derece şiirsel bir eserdir. Bazı insanlar hayatımıza sahip olmamız için değil, ruhumuzda bir iz bırakıp gitmeleri için girerler. Ve bazı aşklar yaşanmak için değil, ömür boyu hatırlanmak için var olurlar. Kitabın merkezindeki asıl sorunun: "Kim öldürdü?" değil, "İnsan neden bir şeyi sonsuza kadar koruyamaz?" olduğunu düşünüyorum. Günümüzdeki birçok aşk hikâyesi kavuşmayı yüceltirken, Gülün Adı kavuşamamayı, eksik kalmayı ve özlemi anlatır. Bu nedenle gençlik heyecanından çok, yıllar sonra dönüp bakınca hissedilen tatlı bir hüzün taşır. Bu yüzden Gülün Adı bana göre bir polisiye değil; hafıza, özlem ve fanilik üzerine yazılmış büyük bir edebî meditasyondur. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
Kuzey ve Güney insanların birbirini gerçekten anlamaya başlamasının, aşkın kendisinden bile daha önemli olduğunu anlatıyor. Gürültülü bir aşk hikâyesi değil; bakışların, gururun, suskunlukların ve geç fark edilen duyguların romanı. Elizabeth Gaskell burada aşkı bir “anı” gibi değil, iki ruhun uzun uzun birbirine yaklaşması gibi yazıyor. Roman boyunca sürekli bir “gecikmiş yakınlık” hissi vardır. Tam birbirlerine yaklaşacakken araya sınıf farkı, yanlış anlaşılmalar, kırgınlıklar ve sessizlik girer. Gaskell aşkı tam da hayat gibi yazıyor burada; net değil, karmaşık ve zaman isteyen bir şey olarak. Gerçek aşk, birini idealize etmek değil; onun bütün sert yanlarını, korkularını, kırgınlıklarını görüp yine de kalbinde ona yer açabilmek.
Ve bu yüzden Kuzey ve Güney, yalnızca romantik bir roman değil; birbirini anlamayı öğrenen iki yalnız ruhun hikâyesi gibi hissettiriyor. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
“Çiçeklenmeler”, aşkı gösterişli sözlerle değil; bakışların arasında, yarım kalmış cümlelerde ve içten gelen suskunluklarda anlatır. Kitaptaki karakterler, sevmenin yalnızca kavuşmak olmadığını; birini düşünmenin, onun varlığıyla değişmenin de aşkın bir parçası olduğunu hissettirir. Kitap, büyük olaylardan çok küçük anların içinde filizlenen duygulara odaklanır; tıpkı bir çiçeğin fark edilmeden tomurcuklanması gibi, insan kalbinin de zamanla açıldığını gösterir. Yazar, aşkı çoğu zaman söylenmeyenlerde arar. Bir cümlenin yarım kalışı, bir pencere önünde geçirilen yalnız bir akşam ya da beklenmedik bir karşılaşma, kitabın duygusal dokusunu oluşturur. Bu yönüyle eser, kalbe yüksek sesle değil, fısıldayarak dokunur. Kitabın en etkileyici taraflarından biri, insanın yaralarıyla birlikte sevebilmesini anlatmasıdır. Bu nedenle “çiçeklenme”, yalnızca mutluluğu değil, acıdan sonra gelen olgunlaşmayı da simgeler. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
Bu eser klasik bir “hikâye anlatan kitap” değil; daha çok yoğun duyguların, iç çatışmaların ve kırılganlıkların şiir formunda dışa vurumu. Kısa ama derin bir kitap bir oturuşta okunabilir ama etkisi uzun sürer. Şiirlerde romantizm var ama “masum” bir romantizm değil; daha çok yaralı, sert ve zaman zaman karanlık bir aşk hissi. Kitabın genel havası; Melankonik , sisli bir rüya gibi ve birazda karanlık. Adındaki “Rüya Duvarları” aslında tam olarak bunu temsil eder: İnsan zihninin içinde kurduğu duygusal duvarlar. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
