Hüsna Encu
@HSNE
Switzerland
13 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Kendi içine sığınmak, dünyayı terk ettiğin anlamına gelmez. Kendine geri dönüp kendini güçlendiriyorsun demektir..
10 gün süren bir yolculuk… Ama bu, kelimelerle anlatılması zor bir yolculuktu. Her sayfasında, yüzyıllar öncesinden gelen bir ses, kalbime yeniden ve yeniden dokundu. Her ayet, sanki hayatımın bir noktasına inmiş, bana ayna tutmuş gibiydi. Kimi zaman uyardı, kimi zaman teselli etti; kimi zaman düşündürdü, kimi zaman kalbime tarifsiz bir huzur indirdi.
Kur’an-ı Kerim, sadece okunup bitirilecek bir kitap değil; yaşanacak, hissedilecek ve hayatın her anına rehber olacak bir dost. 10 günde bitirdim, evet… Ama aslında bitmedi. Çünkü biten sadece sayfalar; yolculuk ise ömür boyu sürecek.
Ve anladım ki, gerçekten de “Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” 🌙
Bazen hayat, insanı sonsuz bir gecenin ortasında bırakır.
Kıyıya vuran dalgalar gibi, düşünceler de durmadan gelir gider.
Karanlık ağırdır, sessizlikse bazen daha da ağır…
Ama tam o anda, ufukta ince bir ışık belirir.
Ne büyük, ne küçük — sadece var.
Ve o varoluş, insana hatırlatır ki umut, gürültüyle gelmez;
sessizce yaklaşır, en derin karanlıkta bile yolunu bulur.
Belki ışık henüz sana ulaşmamıştır,
ama sen bilirsin: orada, seni bekliyordur.
Tıpkı sabahın geceden hiç vazgeçmediği gibi…
Bazı anlar var… Elinde bir fincan çay, gün batımının yumuşak ışığı tenine değiyor, ama aklında o yokluğu hiç tamamlanmamış bir “biri” var. Henüz kim olduğunu bilmiyorsun belki… Ama hissi yerleşmiş içine. Kalbin, tanımadığı birine ait gibi atıyor.
Hazırsın aslında. Sevmeye, değer vermeye, birinin gözlerine sabahı anlatmaya… Ama ne zaman çıkar karşına, bilmiyorsun. Belki de çoktan geçmişsindir yanından, fark etmeden. Ya da uzaktan biri seni çoktan seçmiştir, senin habersizliğinde…
İşte aşk da böyle bir şey. Görmediğin zamanlarda bile seni etkileyen bir varlık. Varlığı yokluğuyla bile ağır gelen bir his. Platonik belki… Ama gerçek. En derin, en sessiz yerden gelen bir dürtüyle: “Orada bir yerde biri var, beni hissetsin diye beklediğim…”
Ve belki de aşk, tam olarak budur: Henüz başlamadan bile kalbinde yankılanan bir hikâye.