İnsanın nefrete harcayacağı bir enerjisi var ise onu sevmeye harcamalıdır. Sevecek pek çok insan sevilmeye lâyık pek çok varlık olay ve düşünce var iken birinden veya bir şeyden nefret etmeye değer mi?
Araplarda bir atasözü vardır:"Huz mâ safâ, da'mâ keder!" Demek olur ki; "Safalı olanı al, kederli olanı bırakıver gitsin!"🐞
Kötülük bir ateşe benzer, her ne şekilde yanarsa yansın dumanı kalpte bir is bırakır. Kişi tövbe etmediği müddetçe de bu is kalbi karartmaya devam eder. İnsan bir evde otuz yıl, kırk yıl, elli yıl ateş yaksa o evin duvarları nasıl is tutar, düşünmelidir. Unutulmaması gereken ise bütün o karalıklar içinde bir ak noktanın bütün gecelerin içinde bir aydınlığın bulunduğudur. Önemli olan karalıkları badanayla temizlemeyi ve karanlıktan sonra aydınlığın geleceğini yani tövbe kapısının daima açık olduğunu bilmektir.